ponieważ ja jestem zdania, że recenzowanie książki to nie dokładne pisanie o czym ona jest, tylko zapis naszych wrażeń, a poza tym jest to recenzja eseistyczna, czyli mój subiektywny punk widzenia

za wskazanie błędów dziękuję
oczywiście poprawię
pozdrawiam

wiem, następnym razem bardziej się przyłożę, a co myślisz o stronie merytorycznej?

Creep wielkie dzięki za korektę, tak to jest jak się dodaje artykuł o 1 w nocy nie bynajmniej poprawiłam pozdrawiam

dzięki za komentarze, to nie jest opowiadanie,m tylko początek większej całości, popracuję na pewno

Whole, ja wcale nie uważam,że piszę dobre teksty, broń Boże! i wież mi korzystam z konstruktywnej krytyki, jednak w następnych wierszach, nie lubię poprawić już tych gotowych, chyba że błąd wskazany przez innego czytelnika bardzo mnie razi, jednak wszystkie uwagi zapamiętuję i mam je na uwadze w następnych tekstach wierz mi, myślę, że na tym możemy zakończyć tę potyczkę, ponieważ ani Ty, ani ja raczej nie zmienimy stanowiska, pozdrawiam serdecznie

obroniłam go, ponieważ symbole, które zastosowałam ty odebrałaś inaczej, nie mówię jak masz interpretować wiersze, tylko wytłumaczyłam co ja chciałm za pomocą poszczególnych elementów osiągnąć, a dlaczego miałam się nie wybronić jeżeli nasze stanowiska różniły się, ja po prostu napisałam co w wierszu chciałm przekazać, a czy liczyłaś, że zgodzę się z każdą twoją uwagą? Nie sądzę, że wiersz jest bezbłędny, ale ja widzę w nim inne rzeczy do poprawki.

Czapki z głów za zachowanie klasycznej formy z rymami, co jest podniesieniem sobie samemu poprzeczki, całość podoba mi się, poza tą barbie, która jest chyba zbyt dosłowna, ale ten brak serca jest już bardzo dobry, tzn do mnie przemawia, pozdrawiam

Ostatnia zwrotka dotknęła mnie najbardziej, subtelnie oddane przemijanie i ręce się całe trzęsą, bo serce nie jest po nim spokojne, przyznam, że jakiś czas nie czytałam poezji i po takiej przerwie takie cudeńko, że nie wiem, czy przez resztę dnia wrócę do siebie, pozdrawiam

Whole wiem, en wiersz jest słaby, ale cóż, przecież go nie usunę, wiersze to wzloty, ale i upadki, pozdrawiam

Whole, rozumiem, w sumie dobrze jest mieć obiektywnego czytelnika, który jest z innej bajki, że tak to nazwę stylistycznej, pewnie nigdy się nie zachwycimy tym samym, już się z tym pogodziłam pozdrawiam serdecznie

Wasylu może Ci się wydać to dziwne, ale on już został skrócony i nie dało się bardziej, poruszyłam w nim wszystko, co mnie poruszyło, gdy czytałam książkę o Paktofonice.pozdrawiam
Iweto dziękuję, miło czytać o poruszeniu czytelnika, gdyż wiersz był w pewnym sensie osobisty, mnie poruszyła osoba o której jest i jego historia, pozdrawiam serdecznie

Whole Truth widzę że się naprawdę postarałaś, tamten komentarz mnie zdenerwował, ponieważ po raz kolejny słyszałam o braku odkrywczości, a to już nie jest dla mnie najważniejsze, żeby w każdym wierszu coś odkrywać, co do twoich uwag tutaj;
co do cytatu mnie wydaje się potrzebny, ponieważ osoba, o której jest wiersz czuła się wyobcowana ze świata, czuła, że jej w nim nie było,
co do zapełniania pustki, jest ona w wierszu, ponieważ on posługiwał się słowami, pisał, był to jego sposób na życie, potem już nie mógł, słowa, które wcześniej były narzędziem jego ekspresji skończyły się, nie umiał inaczej wyrażać siebie i nastała bolesna pustka,
w obronie kropki nie mam nic i pewnie masz racje, bo przyznam interpunkcja nie jest moją najmocniejszą stroną,
drażni cię określenie dni zwykłymi, zarzucasz, że nie ma żadnych szaleństw, ale o to właśnie mi chodziło, o zwykłe, szare dni, o ich bezbarwność, zwykłość, takich dni jest mnóstwo w życiu każdego człowieka, może i nudy przymiotnik, ale sztuka jest odzwierciedlam życia, a życie jest momentami nudne, chyba każdy z nas ma tego świadomość,
kinder niespodzianka jest ponieważ on je zbierał, a zarazem jest metaforą zamknięcia, jak w plastikowym jajku, gdy nie zrobi tego ktoś, ta zabawka się nie wydostanie, jest bezsilna, jest to swoiste określenie depresji, w której osoba w wierszu była, nie klei Ci się kinder niespodzianka z betonem? Bo widzisz tylko plastik i czekoladę, spójrz głębiej, nie można tylko patrzeć po wierzchu, chodzi tu o wyżej wspomniane zamknięcie, odizolowanie od świata,
zlanie się szeleszczących głosek pominę, gdyż jest to mało istotne, nie zamierzam zmieniać szyku wiersza, tylko dlatego, że to się zlewa, czy źle czyta,
cisza miała być nachalna i odbić się echem, ponieważ była zbyt bolesna i ciężka
co do przestawiania szyku w zawiśnięciu między słowem a życiem wydaje mi się to zbyteczne, jest to wiersz, forma ekspresji, forma nie może go ograniczać, tak naprawdę nic nie może, dziękuję za wnikliwy komentarz i pozdrawiam

Coś nowego? Czy w wierszach szukasz tylko czegoś nowego? Jeżeli tak to powodzenia, a poza tym czytam prawie taki sam komentarz pod prawie każdym wierszem, i żaden z nich tez nie wniósł do mojej świadomości nic nowego, pozdrawiam serdecznie

Uniknięcie tej powtórki zajęłoby mi zmianę całej pierwszej części, więc jak na razie sobie ja odpuszczę, co do szyku w mglistych dniach, nie wiem, może masz rację, poza tym... pozdrawiam

oj z tym pobieganie trafna uwaga, ale przyznam się bez bicia, nie pisze równo wierszy, czasami pójdę krok do przodu, a potem się cofam. dlatego obecnie prawię nie piszę, i teraz przyznam ci rację, tak on jest infantylny, ale cóż niech dowody zbrodni pozostaną. pozdrawiam