Zgadzam się, że było szaro i do d...y, ale, pamiętam jak jadłem chleb bez masła i zagryzałem kiszonego ogórka i dyskutowałem o przeczytanych książkach, o wysłuchanej muzyce, o obrazach, o ostatniej sztuce w teatrze. Było z kim pogadać i o czym. Do jednego piwa i paczki sportów gadało się jak dać sobie radę z pierwszą harmoniczną, a w przerwach, na pożyczonej gitarze naśladowało się Kaczmarskiego. O polityce też się gadało, dużo i znacznie inteligentniej niż teraz. Wtedy wszystkiego było mniej, tylko w głowie więcej ... dlatego myslę, że było ociupinę błyskotliwiej.

Do drugiej części podejdę wieczorem, ze szklaneczką czegoś bardzo, bardzo zimnego

Pozdrawiam

Maak

Dzień dobry. Przeczytałem z uwagą. Jest płynnie, ciekawie i zachęcająco do dalszego czytania. PRL jest podany ciekawie, nie wiadomo czy dobry, czy zły , ale wydaje mi się być ociupinę błyskotliwszy niż dzisiejsze realia. Podoba mi się formuła gawędy, jest naprawdę fajna. Będę czytał dalej .

Pozdrawiam

Maak

W pierwszej chwili odebrałem gra-witalność jako sferę przyciągania, potem jako rodzaj zabawy z własnym życiem ( na ile mnie jeszcze stać). Chwilkę zastanowiłem się nad sensem zabawy w sygnowanie ( gra-werowanie) swojego ciała. Po co? Dla kogo? I... balansujący linioskoczek tak zajął mą wyobraźnię, że rzuciłem się się za nim w dół. Też latam

Pamiętam czas, gdy szukałem poza rozległymi polami zbóż, tej tajemnicy, która miała mnie wyróżnić. Leżałem na plecach i wyobrażałem sobie, że chmury chcą ze mną gadać. Czułem zapachy po młóceniu, czułem drewno starych młynów, czułem pył dróżki, którą pokonywałem z dziką prędkością na rozklekotanym rowerze. Byłem taki mały, a taki wielki. Wyobraźnią sięgałem do gwiazd... i teraz mi się to wszystko przypomniało ... mój kosmos taki mały. Taki mały.

Z przyjemnością zajrzałem... i jeszce nie raz zajrzę

Maak

Dzień dobry Ni . Dałem się zaskoczyć, a tu niespodzianka ... ale, po chwili wydało mi się to bardzo naturalne. Nie rozum nami rządzi, a uczucia. Co ma się stać, to się stanie, bo kochanie, to jest kochanie . Miło mi było poczytać Ciebie.

Maak

Poruszył mnie ten wiersz, taki zadumany i niepowszedni. Najważniejsze jest przetrwanie... a za nim pojawi się gałąź, która pozwoli nam na odrastanie.

Pięknie i mądrze

Maak

Po "obaleniu" drugiej połówki napewno łatwiej jest o miłość... oczywiście chodzi mi o rozważania w tekście, a nie o efekty oszołomienia zacnym trunkiem obiektu pożądania. Tak, akceptacja samego siebie napewno pomoże w akceptacji drugiej połówki. Tylko czy wystarczy? Wydaje mi się, że miłość, to marzenie, które czasem się spełnia, a czasem nie. Chociaż, z drugiej strony, dlaczego niektóre zwierzęta łączą się w pary na całe życie? Czy to miłość? Czy potrafią marzyć? A może chcą tylko przedłużyć swoją obecność na świecie pod postacią potomka? Może my, ludzie, też tylko tego chcemy, a reszta, to poezja, wiatr i przyjemność z przytulania się przy kominku?

Pozdrawiam

Maak

PS.
Co do motywów, to zgłaszam chęć przedłużenie gatunku

Sama prawda, najprawdziwsza … ale pomimo kłótni dzieciaki i tak się najczęściej kochają.

Pozdrawiam

Maak

Kocham kobiety... i bursztyny. Im bardziej nieoszlifowane, tym piękniejsze. Chciałbym czuć wilgoć morskiej bryzy na jej ustach i wpleść inkluzje nie dające się wymazać. Po prostu pięknie.

Maak

Zachwycił i rozbawił mnie tytuł Tyle w nim ciepełka. No i to, że można kochać kogoś bardziej niż czekoladę . Niemożliwe!... a jednak.Trochę smutno,że piękny świat dziecka może runąć w kilka chwil, gdy spotka ono paskudę. Jeszcze bardziej smutno, że praktycznie na takie paskudy nie ma lekarstwa, a prawdziwym dramatem jest, że te stworki tak chętnie lokują się tam, gdzie mają wpływ na dzieci.
Cudnie, że pojawił się Szczerbolek wraz z niezastapionym lekarstwem na złamane serduszka - dziecięcą przyjaźnią. Śliczna bajeczka, choć zapewne znajdzie większe uznanie u dorosłych dzieci

Maak

Przeczytam to opowiadanie jeszcze raz, jesienią, gdy rozpalę ogień w kominku i z lampką wina będę mógł się nim rozkoszować. Lubię, gdy proza ociera się o poezję , a "śniłam, że stoimy na skraju starej fotografii" uruchomiło całą gamę obrazów wykraczających poza codzienną wyobraźnię. Ciekaw byłem też jak inni odbierają miniaturę i wygląda, że podbiłaś wszystkich klimatem i nastrojem. Zaciekawiło mnie też pytanie jakie zadał Skroplami: "I nie wiem, wróciła do tego z którym była, tak wynika, czy pojawił się ktoś z przeszłości, o którym serce nie zapomniało?" A gdybym mu podpowiedział ?:
"— Andrzeju, nie mam nic dla ciebie oprócz uśmiechu. Wróciłam. Pytasz, co zyskałam? Radość z tego, że żyję. Kochaj mnie, w twoich ramionach jest wszystko, czego mi teraz trzeba.

— Anno, czy aby poznać tę miłość, musiało się tyle wydarzyć?"

No jestem w kropce! Tak mi się podoba, a nic mądrego nie umiem powiedzieć . Te Twoje kilka słów, a za nimi całe wszystko . Łzy, to szlachetne kamienie.


Maak

Też mi zszarzało, to co teraz. Jakbym się wyrzekł buntu, choć nie zgadzam się na prostactwo, bo inni przecie też mogą mieć swoje zdanie. Słyszę ten chichot... i ten ryk co idzie za nim.


Maak

Jestem w Petersburgu. Usiłuję sobie wyobrazić głębie tuneli metra. Kilkadziesiąt metrów skał i piachu musi robić wrażenie. Pomimo, że pogoda marna, lepiej czuje się w Petersburgu niż w Moskwie, chociaż i tu tempo jest żwawe . Prospekt Newski wyłączony z ruch, wypełniony cieszącymi się ludźmi, bardzo mi się spodobał, tak jak i biblioteka całodobowa. Czy faktycznie widać, że miasto położone jest na 40 wyspach? Czy pachnie wodą?
No i ermitaż i Carskie Sioło. Aż dech zapiera. Z tego wszystkiego, żeby zejść na ziemię, postanowiłem połazić po „przygnębiającym” mieście Puszkin… i spodobało mi się .
Zaskakuje mnie tak duża liczba chińczyków, ale z drugiej strony, co się dziwić. Przecież to sąsiedzi.
Jeszcze skiknę na chwilkę do Moskwy. Na Arbat i do klasztoru Nowodziewiczego. Co do Arbatu, to wyobrażałem sobie, że to miejsce niepowtarzalne, wyjątkowe. Na pewno stare, wypełnione duchem artystycznym, może nawet trochę cygańskie. Podzielam Twoje rozczarowanie. Za to klasztor i jego historia podziałały na mnie, raczej na moją wyobraźnie, bardzo silnie. Ale caculko! Nie miałem pojęcia, że istnieje.
W moim odczuciu ten reportaż podaje mnóstwo informacji przydatnych i takich węzłowych, co prawdopodobnie wynika z formuły takiej wycieczki. Można po kolei rozgryzać, co ważniejsze punkty ( co by było, gdyby nie było Internetu ) i się z nimi szczegółowo zapoznawać. Z drugiej strony, brakuje mi, tego Twojego kontaktu z miejscowymi, który tak fajnie opisujesz. Najważniejsze, że Tobie się podobało, a to zaraźliwe jest .
Ni, dziękuję za udaną podróż . Jeszcze przez parę dni będę mordował gogle street i wędrował Twoimi śladami.

PS. Też nie mogłem wykrzesać z siebie sympatii do "żółtej róży" .