Dobrze znowu ciebie poczytać. Lubię twoje uniwersa, na pół realne, na pół nierzeczywiste. Ten tekst, nie wiem dlaczego, skojarzył mi się z Murakamim. Realizm magiczny? Pisz, nie ustawaj, pisz...

Poprawione

Dziękuję za wszystkie komentarze. Tekst powstał zbyt spontanicznie (w dniu 6.01) aby wszystko było poprawne. To po prostu swobodne fantazjowanie na temat tego kim mogli być i skąd pochodzili. Kim byli karczmarz i karczmarka? To chyba jasne. Dlatego musieli zniknąć

Andre, Almari, Szamanko, Miladoro
wszyscy macie rację, co do zakończenia, ale miniatury nie chciałem przedłużać.
Opowieść powstała, jak to często u mnie bywa, pod wpływem rzeczywistego impulsu (jak najbardziej realnego). Chciałbym kiedyś rozwinąć miniaturę (tak, że stanie się epilogiem). Czy to się uda nie wiem. W mojej "poczekalni" jest parę pomysłów, a czasu brakuje.
Dzięki i pozdrawiam.

Ciekawe czy w tej alternatywnej historii Wilimowski też miałby tak pogmatwany życiorys. Zagrał przecież w reprezentacji Rzeszy, a po wojnie osiadł w Niemczech. Szkoda, że nie umieściłeś w opowiadaniu Fryderyka Scherfke, poznaniaka pochodzenia niemieckiego, który w 1938 r. też strzelił gola Brazylii. Przed wojną grał w Warcie Poznań, po wojnie w FC Posen. Swoją niemieckość próbował godzić z lojalnością wobec polskich kolegów z Warty, których kilku udało mu sie uratować. Swoją drogą na przykładzie zawodników z tamtych czasów widać, że dla wielu jednostek czas wojny i relacje polsko-niemieckie nie były takie jednoznaczne jak uczą w szkole na lekcjach historii. Prawie się nie mówi na przykład o tym, że w latach 30 piłkarską reprezentację Polski prowadził niemiecki trener Kurt Otto, z którym na Olimpiadzie w Berlinie zajęliśmy 4 miejsce. Otto zginął pod Stalingradem w 1942 r. Ciekawe, którą reprezentację prowadziłby w twojej wersji historii?
Rzeczywista historia jest nie mniej ciekawa od alternatywnej, ale tej drugiej też jestem fanem, a jeszcze w połączeniu z piłkarskimi mistrzostwami świata to podwójna satysfakcja.
Czekam na kolejne teksty

Kiedy zobaczyłem tytuł opowiadania od razu wiedziałem, kto jest jego autorem
Poruszyłaś temat stanu, w którym wielu kiedyś się znalazło, ale nie wielu chce się do tego przyznać. Gdy spotyka nas jakieś nieszczęście np, choroba, kłopoty finansowe, depresja, to patrzymy z zazdrością na znajomych, którzy nadal wiodą zwyczajne życie i gdzieś podświadomie myślimy, że jeśli nam nie może być lepiej niech przynajmniej oni mają gorzej, niech zobaczą jak to jest.
No i takiej historii trzeba jeszcze nadać odpowiednią narrację, co właśnie uczyniłaś, jak zwykle niebanalnie.
pozdrawiam
OT

Izoldo
Na Twój komentarz mogę odpowiedzieć tylko jednym słowem:
Amen

Taki tekst w latach 70. zrobiłby furorę w "drugim obiegu", być może zostałby przemycony za granicę i odczytany w radiu "Wolna Europa", a I sek. PZPR E. Gierek dostałby piany na ustach.

Dzięki za wszystkie poprawki, które pośpiesznie wprowadzam, za wszystkie komentarze i uwagi.
Elwiro: masz rację, że na początku za dużo szczegółów, bo jak zwykle rozpędziłem się z ilością znaków i musiałem skracać. Może kiedyś rozwinę miniaturę do większych rozmiarów. Właśnie skończyłem pracę nad czymś, co miało mieć 10 tys. znaków a wyszło 500 tys.
Do Co: Nie obawiam się Dyra, ani Resoha (kto zgadnie kogo miałem na myśli), tekst jest i nie jest antyklerykalny..., ale to już raczej temat na Forum portalowe
pozdrowienia
OT

Quentin masz rację nie tak się pisze "cele bryci". To chyba mój komputer namieszał. Chyba nie uznaje tego słowa i zamienił je na cele (nie wie czy cele jakie sobie stawiamy, a może cele więzienne) oraz brytowie(?).
No i faktycznie krótkie jak na dreszczowiec, ale regulamin konkursu nieubłagany, 2000 znaków to max. Opowieść można też potraktować jako pierwszą scenkę, początek dłuższej historii (śledztwo, kolejne ofiary). Może to jakiś pomysł?
JaneE - dziękuję za dobre słowa

Dziękuję za ciepłe komentarze, a tobie Wasinko dodatkowo za pomysł z "cukrem waniliowym" bez, którego to opowiadanie nigdy by nie powstało.
pablovsky: "Whisky in the jar" wykonywało wiele zespołów, a najbardziej znane ty chyba w wykonaniu Thin Lizzy i Metallica.
Magicu: Też lubię tę piosenkę

pozdrowienia dla wszystkich

Jeszcze raz wielkie dzięki za komentarze i za konkurs, który sprawił mi sporo satysfakcji
pozdrawiam

Gdyby tak wyglądały wszystkie zimowe noce, to dla mnie ta pora roku mogłaby trwać cały rok. Słowa (wiersza i tłumaczenia) układają się pięknie i przełamują bariery kulturowe.
pozdrawiam

Wasinko, Szamanko - dziękuję
Może kiedyś spróbuję rozwinąć opowiadanie na coś większego i przyjdzie czas na powstanie Faanarczyków.

Jednak oczekiwałbym ciągu dalszego, bo czuję pewien niedosyt. Zakończenie zbyt proste i łatwe. Chyba, że chodzi o przesłanie, że "nie taki diabeł straszny", a prawdziwy diabeł może kryć się w drugim człowieku.
pozdrawiam