Fajnie się czyta, przerzuciłbym to chętnie do prozy poetyckiej, szczerze mówiąc. Choć do metafizycznych nastrojów raczej mi nie blisko, to chyba mniej więcej udało mi się poczuć namiastkę tej blokowej różnorodności, o którą Autorce chodziło. Pozdrowienia!

Liczebniki w prozie zapisujemy raczej słownie.

Niepotrzebny cudzysłów.



Takie skróty to w sprawozdaniu, a nie tekście prozatorskim.



Tutaj raczej bardziej pasowałoby przyjrzeć się.



Jw. plus raczej zostawiłbym samą mszę, w końcu to mowa potoczna, a nikt tak formalnie do siebie nie mówi.



Brakuje tutaj przecinka.

Bardzo fajny pomysł, gratuluję. Historia zaciekawiła mnie od początku do końca, można by ją trochę ubarwić, szczególnie na początku, bo jest bardzo faktograficzny opis, bez emocji i z małą ilością detalu – brakuje szczegółów, które trochę nam uwiarygodnią świat przedstawiony, typu pogoda etc.

Tutaj powinien być list do zakamarka, bo to dopełniacz.

Podoba się. Są fajne motywy amerykańsko-Lynchowe, typu: keczup, mikrofalówka, Frank, czy Blue Velvet, trochę surrealizmu, dobrze się czyta, chciałbym poczytać coś w tym stylu, tylko że dłuższego, a to już coś. Po co tylko te ćwieki i czarne ćwieki? Moim zdaniem niepotrzebne, i jeszcze do tego ten rym odstaje od reszty, plus jakby tutaj zabrakło pomysłu na pointe, albo może jej pomysłowy brak, bo przecież nie zawsze musi się coś kończyć.

Kochani, darujcie sobie te mniej lub bardziej udane wycieczki ad personam. W komentarzach komentujemy teksty, dbajmy o to miejsce, żeby nie było kolejnym, z którego wylewają się beczki bezsensownego jadu. Krytykę, szczególnie tę merytoryczną, trzeba umieć znosić, jak się nie umie, to lepiej pisać do szuflady. To pierwsze ostrzeżenie, potem nie będę już taki miły i posypią się bany.

Jasna sprawa, oddzielam Twórcę od dzieła, zastanawia mnie w takim razie warstwa tego tekstu, której być może nie udało mi się rozszyfrować? Chętnie posłucham, co Autor ma na ten temat do powiedzenia.

Pozdrawiam!

Poddasze na stacji benzynowej? Nigdy czegoś takiego nie widziałem, stacje benzynowe to raczej parterowe budynki.



Jak bezdzietna baba, to żałosna baba i jeszcze do tego zgrzybiała! Popis tego, jak można w jednym akapicie zmieścić tyle stereotypów...

A teraz już do całości. Nie podoba mi się infantylizm tej narracji, te wszystkie niepotrzebne zdrobnienia pokoiki itd., cały narracyjny anturaż odbiera głównej bohaterce podmiotowość. Druga część jest lepsza i ciekawsza, ale potem na zakończenie mamy znów banał. Podsumowując, to nadal taki sobie tekst, widać, że napisany przez faceta, któremu niespecjalnie chciało się w skórę swojej bohaterki wejść.

Cóż, rozumiem, wszyscy są zabiegani, to nie te czasy co kiedyś.



Zgadza się, już za rok skończymy 20 lat. Wtedy już nie będzie zmiłuj i trzeba zrobić imprezkę na mieście.

Brzmi jak bardzo dobry pomysł! Ja dalej stacjonuję w Krakowie, więc... czemu by nie?

Miło mi bardzo, że się zrobiło przyjemnie, dziękuję za gratulacje, a z tymi zaszczytami to chyba nie przesadzajmy, jestem dalej skromnym gryzipiórkiem... ale serducho się poruszyło, jak tutaj znajome twarze się pojawiły z powrotem, dobrze Was wszystkich widzieć! : )))

Gdybym miał dzieci, to bym im chętnie takie wierszyki czytał. Dobrze napisane, każdego z bałaganiarzy można sobie łatwo wyobrazić. Miło Cię znów tutaj widzieć, Mila!

@Kajzunio - dziękuję za komentarz i gratulacje, Hłaskę lubię, ale raczej mi daleko do takich mistrzów prozy. Akurat historia Kariny jest z życia wzięta, oczywiście literacko obrobiona i odpowiednio podkoloryzowana, ale ma swój pierwowzór w twardej jak bruk rzeczywistości.

Wszystkich zainteresowanych książką odsyłam do Empiku --> https://bit.ly/niedobrze

@Jacek - dlatego książka jest krótka, liczy zaledwie 114 stron, bo zdaję sobie sprawę, że na dłuższą metę, ta mikropowieść byłaby niestrawna. W tej formie i tylko w tej formie ma ona sens, wiadomo, że nie jest to dzieło lekkostrawne, ale taki jadłospis sobie wymyśliłem. Skoro czytelnicy zachwycali się Fosse, który dostał Nobla i kropek też nie stawiał, to może i wytrwają przy "wszystko będzie niedobrze".

Wydawca podszedł do tej nietypowej formy właśnie w taki sposób, jak opisałaś. Wielu wydawcom książka się podobała, ale nie zaryzykowali jej wydania. Dlatego książkę wydaję samodzielnie. Powieść podzielona jest na 7 dni i przeskok do każdego kolejnego dnia jest takim właśnie rozdziałem i wytchnieniem plus w książce są ilustrację, które pełnią podobną funkcję. Pozdrawiam!

Serdecznie dziękuję za ten komentarz, cieszę się, że forma nie przeszkadza, bo to był jeden z zarzutów recenzji przedwydawniczych, które otrzymałem. Jeszcze bardziej cieszy mnie to, że książka wyzwala energię do potoczystych zdań!

To jest fragment wyrwany z większej całości, niechronologiczny, powieść zaczyna się od manifestu dnia zerowego, potem mamy poniedziałek, wtorek itd. Kropek nie ma i nie będzie w całej książce, powieść zaczyna się czytać od tytułu i cała książka jest właściwie jednym, koszmarnie długim zdaniem, na pocieszenie mam tyle, że jest to mikropowieść, bardzo się starałem, żeby czytelników za bardzo nie zmęczyć. Dziękuję serdecznie za komentarz, premiera już niebawem!