naiwny, choć jest w nim jakiś urok , ale ostatni wers to już okropność i dosłowność...

niestety, przegadane, bardzo mnie nęcą nożyczki , ale ten fragment wirsza mnie zatrzymał, tym bardziej, że kojarzy mi się z moim własnym wierszem .

zima jest nieubłagana
nadchodzi powoli
ale nieomylna jest i dokładna
chłodzi
moje czekanie
twoje przyjście
wybacz że zamarzam

trochę mi to przypomina znajome baśnie ze Śmiercią w roli głównej, ale Ty opowiedziałaś niby znajomą historyjkę po swojemu... i hm, może faktycznie zabrakło bardziej zaskującego zakończenia, a może by tych prób oszukania ciemnej Pani było choć więcej niż tylko jedna, ale może tak właśnie ma być, by historia nie była zbyt wydumana . pozdr.

Figurko, tym razem nie do końca wyszło, coś by się zdało przyciać, coś napisać bardziej jasno, bo przyznam, że tego fragmentu nie rozumiem:
kącikiem ust spływa strużka zadziwienia. mama krzyczy gdy dotyka tych miejsc, śmiejąc się głośno jak na karuzeli.
i wiesz wycięłabym te lalki Barbie, a zostawiła po prostu lalki, nie lubię Brabie i są one dla mnie tak nienturalne, tak dorosłe, że nie potrafię ich sobie wyobrazić z aniołami .
pozdrówka! .

zaciekawiło mnie Twoje pisanie i zatrzymało, raczej błędów nie dostrzegałam, a pointa zostawiła zimny dreszcz na plecach, brrrr...
pozdrawiam .

Izoldo, już kilkakrotnie czytałam Twój tekst - właściwie tylko jeden zarzut: momentami bym trochę przycinała zdania, bo zdają mi się zbyt długie, a czasem mam wrażenie, że niektóre określenia są zbędne i że w jakiś sposób powielają poodbną już treść... (ale ja ostatnio strzygę wszystko: i wiersze, i prozę, stąd może takie moje spojrzenie)... podam Ci choć jeden przykład, mnie by w tym zdaniu wystarczyło tylko tyle:
Zatrzymała mnie jakąś bzdurą, a jednak nie na tyle obojętną, by minąć i zapomnieć. Przy następnym spotkaniu pierwsza powiedziała dwa, trochę głupie słowa, których uczepiłem się nie wiedzieć po co. Odpowiedziałem czymś, co mogło mieć podtekst, ale równocześnie nie musiało.
ogólnie dają Ci bdb i pozdrawiam serdecznie .

Tylko pierwsza cząstka tekstu zdaje się niedopracowana: pierwsze zdanie zdecydowanie zgrzyta, potem przez chwilę się gubi z tymi Danielami i ich mamami, kto i od kogo ... ale potem tekst już płynie dość gładko...
może nie ma w nim niewiadomo jakich fajerwerków, ale dość dobrze się go czyta .

mnie oprócz tego, co już wymienili poprzednicy nieco się nie podoba "ogryzek dzieciństwa"... no i jeszcze ta "pustka po pustym wazonie" - czy to aby nie masło maślane...? ja nie czuję, by wzmacniało to przekaz...
tylko db - bo fajne momenty, niestety przeplatają się z tymi słabszymi...

jak zawsze - ładnie, obrazowo, po Twojemu . pozdrówka ciepłe!

bardzo mi się spodobało - dynamiczny, obrazowy wiersz . pozdrawiam serdecznie.

aż nie wiem, co napisać, bo tak dobrego wiersza do dawna nie czytałam, a kocham takie klimaty, więc tym bardziej radość podwójna . allelujko, dzięki za tak śliczny, nostalgiczny wiersz na zakończenia dnia, chyba tego mi było właśnie trzeba...
dobranoc .

śliczny, urzekający wiersz można go czytać i czytać bez końca!
pozdrówka ciepłe ślę!

bardzo ładna, malownicza i refleksyjna opowieść, lubię takie
pozdrawiam ciepło .

to jest najlepsze w tym wierszu, bardzo zatrzymało:

mama kochała motyle więc przez nie
zająłem jej ciało. a tata. podobno napisał list,
który nigdy nie doszedł, nie wiem dlaczego,
pewnie z błędami. i tak nie zrozumiałbym raczej

no i cały tekst całkiem niezły . pozdrawiam.

pozdrawiam

dobrze, ale mnie znów wiersz wciągnął najbardziej od drugiej strofy, a trzecia to już była prawdziwa przyjemność .
pozdrawiam serdecznie .