Zatopiony krzew - liathia
Poezja » Wiersze » Zatopiony krzew
A A A

Śmierć jest łatwa, i jakby dla kontrastu Anna nie marnuje słów,
niby strona wydarta z biblii. Splątane gałęzie tworzą ornamenty
na twarzy. Niezrozumiałe ilustracje bólu, gdy pierwszy strach
przybiera barwę brudnej wody, włosy jak srebrne wodorosty,

prześlizgują się po żebrach, różnokształtne w nieskończoności chwili.
Na drugim brzegu rzeki dzieci turlają się po zboczu, wierząc w coś
silniejszego niż wiatr. Mgliste światło szukając ujścia znajduje
wgłębienie w kościstej dłoni, i trzeba dużo siły, by zrozumieć,

że do brzozowego kredensu wprowadzają się nornice. Jaskółki
splecione w kłębki, które przypadkowo ocaleją. Wbrew jej woli,
w ostatnim zrywie ciało stworzy ciąg z gazetą, w której gnije
bezdomny kot. Na chwilę ktoś do szeptu ściszy telewizor.

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
liathia · dnia 22.08.2018 20:00 · Czytań: 214 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 6
Komentarze
Zola111 dnia 23.08.2018 01:22 Ocena: Świetne!
Piękny wiersz, Liathio,

mam skojarzenia z obrazem utopionej Ofelii w Hamlecie Franca Zeffirellego. Tyle, że Twoja wizja nieszczęsnej topielicy jest pogłębiona i uwspółcześniona, uzupełniona o rekwizyty czy artefakty. Wiersz wywiera mocne wrażenie, porusza.

Mam nadzieję, że nie pogniewasz się za korektę interpunkcji:

Cytat:
i jakby dla kon­tra­stu() Anna nie mar­nu­je słów,


- bez przecinka,

Cytat:
Na dru­gim brze­gu rzeki dzie­ci () tur­la­ją się po zbo­czu,


- bez przecinka,

Cytat:
Mgli­ste świa­tło szu­ka­jąc uj­ścia () znaj­du­je


- bez przecinka,

Cytat:
i trze­ba dużo siły by(,) zro­zu­mieć,


- z przecinkiem,

Cytat:
Na chwi­lę() ktoś do szep­tu ści­szy te­le­wi­zor.


- bez przecinka.

To piękny wiersz. Pozdrawiam,

z.
przyszycguzik dnia 24.08.2018 01:24
Mroczny wiersz. Podobają mi się jednak w nim smugi światła (turlające się dzieci, światło szukające ujścia, wprowadzanie się nornic). Wydaje mi się, że takie smugi światła w tak mrocznym wierszu wprowadzają sporo piękna, które może być takim Schopenhauerowskim sensem życia.
liathia dnia 24.08.2018 22:27
Zola, ja wręcz czekam na Ciebie, i Twoje korekty. Bardzo dziękuję, że znalazłaś czas, żeby zostawić komentarz.
Pozdrawiam.

Przyszycguzik, dziękuję.
Pozdrawiam.
Zola111 dnia 25.08.2018 00:03 Ocena: Świetne!
Ufff, ulżyło mi.

Zawsze mam obawy, czy aby Autor nie uzna mojej korekty za wizytę upierdliwej persona non grata. To kamień z serca. No to jeszcze:

Cytat:
Na chwi­lę() ktoś do szep­tu ści­szy te­le­wi­zor.


- bez przecinka.

Buziaki,

z.
introwerka dnia 26.08.2018 00:37
Mnie przede wszystkim urzekło w Twoim wierszu niezwykłe jak światłocienie, migoczące przenikanie się dwóch żywiołów: natury i cywilizacji. Wiatr, nornice, gałęzie to domena tej pierwszej, drugą reprezentuje biblia czy telewizor; ale do kogo należy szept? Nie tylko w poincie udaje Ci się dotknąć wielkiej tajemnicy jakiejś niebywałej pierwotności (cywilizacji sprzed języka?). Niezwykle silny, choć melancholijny i "kruchy", wiersz.

Serdeczności :)
liathia dnia 06.09.2018 15:27
Zola, dziękuję.

Introwerka, cieszy mnie Twoje czytanie.

Pozdrawiam.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
lew morski
24/04/2019 03:44
Wielkie dzięki za przeczytanie i komentarz – myślałem, że… »
Abi-syn
23/04/2019 21:28
Hejka Wiki to prawie jak ja, :) , też rzadko, też z… »
Elminster
23/04/2019 18:10
@Marek Adam Grabowski nie zmieniłem czcionki, ponieważ… »
cliffhanger
23/04/2019 16:47
Bardzo dobre. »
Marek Adam Grabowski
23/04/2019 16:16
Widzę, że powtarzasz błędy z poprzedniej części. Nawet… »
Marek Adam Grabowski
23/04/2019 16:08
Bardzo piękny wiersz. I piszę to mimo tego, że nie przepadam… »
al-szamanka
23/04/2019 14:55
Nie dziwię się, że próbowała utonąć. Doskonale pokazałaś… »
Madawydar
23/04/2019 12:09
Fabuła zapowiada się całkiem nieźle. Błędy są, ale nie… »
pociengiel
23/04/2019 10:01
Dzięki. Jest najlepsza. Aczkolwiek zaszalałem dodając cztery… »
allaska
23/04/2019 09:38
Popracowalabym nad ostatnia strofa:) »
AntoniGrycuk
22/04/2019 21:14
Marku, dzięki za nalot na tę mini-miniaturę. I za taką… »
Marek Adam Grabowski
22/04/2019 20:18
Świetne. Tylko tyle i aż tyle. Pozdrawiam »
maleo
22/04/2019 10:31
Pełen uczuć, słodki :) »
al-szamanka
22/04/2019 05:26
Hmm, widać wyraźnie, że puenta ma tu być z założenia mocna i… »
Scareto
22/04/2019 01:28
Dziękuję ślicznie za wizytę! :) Czy puenta nie wydaje się… »
ShoutBox
  • mike17
  • 23/04/2019 18:46
  • Głosujcie w MUZO WENACH 7 na swoich faworytów, oto konkursowe namiary : [link]
  • AntoniGrycuk
  • 23/04/2019 13:31
  • A kto inny mówi, że w Słowniku Poprawnej Polszczyzny z 2016 jest: winny wszystkiemu. I co tu sądzić? Ja mam tylko taką sugestię: być winny wypadku, zdarzeń (kogo, czego).
  • AntoniGrycuk
  • 23/04/2019 13:27
  • Otóż dzwoniłem do poradni językowej Uniwersytetu w Poznaniu. Podano mi, że w słowniku sprzed 40 lat obie formy są dopuszczane, a w nowym tylko w formie dopełniacza. Więc: winny wszystkiego.
  • Dobra Cobra
  • 23/04/2019 10:40
  • Jaka piękna wymiana celowników i dopelniaczy ! Lata cale czekałem na taką rozrywkę umysłową na Sb.
  • MitomanGej
  • 23/04/2019 04:30
  • "Wszystkiemu" to celownik, a "wszystkiego" - dopełniacz. Z logicznego punktu widzenia poprawna jest forma z końcówką -ego, gdyż jesteśmy winni kogo/czego, w celowniku to możesz być winny koledze 5 zł
  • AntoniGrycuk
  • 22/04/2019 18:12
  • Dzięki. Choć logicznie to brzmi, jakby chodziło o znaczenie słowa winny w sensie długu, a nie przyczyn wydarzeń.
  • al-szamanka
  • 22/04/2019 18:02
  • Jestem winny WSZYSTKIEMU... WSZYSTKIEMU jestem winny.
  • mike17
  • 22/04/2019 16:51
  • Nasza zabawa trwa. Głosujcie w MUZO WENACH 7, łatwo czytać miniatury, bo jest ich niewiele. Dlatego liczę na Wasz odbiór i cenne głosy. Czekają na nie też Autorzy, którzy zaszczycili konkurs :)
Ostatnio widziani
Gości online:9
Najnowszy:6jordanc1491gr9
Wspierają nas