Zuza gwałtownie zamknęła książkę.
- Dobra, możemy iść spać.
- Skończyłaś rozdział...? - Duży miał twarz wciśniętą w poduszkę i przez to ledwo było go słychać.
- Nie. Rozdział ma jeszcze pięćdziesiąt cztery strony. Nie chce mi się.
Dziewczyna posmarowała usta jednym kremem, twarz i szyję drugim, stopy trzecim, a dłonie czwartym. Duży już nawet na to nie patrzył...
- Podnieś się - zakomenderowała.
- Jezu... Przecież dobrze jest...
- Chcesz spać? To nie marudź, tylko się podnieś.
Duży powoli dźwignął rozespane kilogramy. Zuza chwyciła poduszkę, wytrzęsła ją na wszystkie możliwe strony i ułożyła na swoim miejscu. To samo zrobiła z jaśkami.
- No... Kładź się.
Zgasiła lampkę przy łóżku, i przytuliła się do chłopaka.
- Wiesz co? Dziwna ta książka.
- Yhy...
- Bietka najpierw trzy noce paliła opium, zostawiła liścik jednemu facetowi, że chce się z nim spotkać o północy. Następnie poszła do baru, tam poszła do łóżka z trzema naraz, potem się przespała z tym pierwszym - on ją oczywiście zostawił - a potem zemdlała... A to wszystko dlatego, że na przyjęciu nie było Weroniki...* Ja jednak nigdy nie zrozumiem kobiet...
W tym momencie usłyszała chrapanie Dużego.
- No tak, z tobą nawet o Dalim porozmawiać nie można...
Nieco naburmuszona odwróciła się na drugi bok i starała się zasnąć.
Zegar pokazywał trzecią dwadzieścia osiem...

***

Duży usiadł na brzegu łóżka i pogłaskał Zuzę po policzku. Otworzyła zaspane oczy i uśmiechnęła się lekko:
- Cześć. Już idziesz?
- Już...? Prawie siódma... Ale jakoś nie mogłem wyjść z łóżka. - Puścił oko do dziewczyny.
- Uhm... Ale miałam sen...
- Mów, tylko szybko. - Duży wiedział, że Zuza nie wypuści go z domu, jeśli nie da jej opowiedzieć kolejnych majaków.
- Mieszkaliśmy w takim ładnym bloku, na trzecim piętrze. Mieliśmy takie super mieszkanie - nowe meble, wszystko do siebie pasowało... W ogóle bajka. Ty oczywiście biegałeś popołudniami. Z taką rudą laską z parteru.
- I...? - Duży czuł, że ten wstęp prowadzi do interesującej puenty.
- No i wracałam sobie do domu z zakupami. W takiej wielkiej, papierowej torbie, jak w amerykańskich filmach, miałam jakieś owoce, warzywa, pierdoły. I spotkałam ją, kiedy czekałam na windę. Spytała: "Czy Damianek jest w domu?". Powiedziałam jej, że jeszcze nie wróciłeś z pracy...
- Damianek...?
- No... - przytaknęła ze zgrozą.
- I co dalej?
- Dalej nie wiem, bo mnie obudziłeś. - Zuza wydęła wargi.
- Aha. Czyli w sumie nic ciekawego? - Zaryzykował.
- Ty mnie zdradzasz - powiedziała z wyrzutem dziewczyna.
- Co? - Duży zrobił zdziwioną minę. - Ja?
- A kto? Jak możesz... Z taką rudą flądrą...
- Oj, Zuza... Przecież to sen tylko...
Duży mocno przytulił dziewczynę. Trochę się opierała, ale w końcu pozwoliła objąć ciepłe ciało, pocałować miękkie usta...
- Cholera! Spóźnię się jak nic! - Duży poderwał się z łóżka i ruszył do drzwi.
- O której wrócisz?
- Bo ja wiem...? Koło piątej?
- Dobrze...
Zuza wtuliła się w ciepłe poduszki i przykryła kołdrą tak, że widać było tylko czubek głowy.
- To zastanów się nad jakimś nowym hobby. Bo biegać już nie będziesz...


* Ukryte twarze Salvador Dali.