-niepewność i te jego zdumiewająco
aryjskie rysy twarzy i stalowe tęczówki
rozszerzające się ze strachu jak wtedy
gdy rozpaczliwie przyciskał do piersi
okaleczone korpusy lalek z pustymi,
wydrążonymi oczodołami a ty znów
udawałeś, że nie widzisz wcale ich dusz,
tak lekko wzlatujących ku obłokom.
trzymały się za ręce, niby splecione
sznurki baloników.- i znów ta sama
niepewność , choć jakby przysłonięta
przez opaskę na jego ramieniu.
zanim wystrzelisz, spojrzysz na nią
raz jeszcze, by przekonać się, że
jesteś po tej właściwej stronie.