Witaj Gawędku jakoś tak dawno nie mieliśmy okazji zaczytałam się i powiem , że bardzo na takastygmatyzm potrafi uprzykrzyć życie człowiekowi, wypaczy dobry obraz i wykrzywi jego rozmiary, zło gotowe.Wiesz tak sobie chadzam tu między strofkami i łykam każdą po kilka razy ale najbardziej do rozumu przylega mi ostatnia z puentąciekawie tu poplotłeś wykrzywionym obrazem przywołałeś właściwy odbiór. Serdecznosci z mojej kieszonki

Zastanawiałam się czy gdyby tytuł zmienić np. na (przy)łapanie nie byłoby lepiej, ale nie, przecież jest ładna klamerka, której nie dostrzegłam najpierw.

Brakuje mi czasem słów przy Twoich tekstach, zwłaszcza wtedy, gdy dostrzegam w nich jakiś smutek, ale nie taki codzienny, zwyczajny. Kojarzy mi się raczej z takim smutkiem wewnątrz, w środku, który zżera coś w nas i pozostawia pustkę. Taki, którego ciężko się pozbyć i ciężko po nim zapełnić.
Przypominają też pewnego rodzaju podróż, wędrówkę. Samotność w tym wszystkim, albo może raczej osamotnienie.

Nie mam uwag. Jest cudnie.

Pozdrowienia i dziękuję

lubię tu czasem wpaść by poczytać coś dobrego
u Ciebie nie można się zawieść

Ciekawy, choć smutny obrazek...

Pozdrawiam.

Piszesz tak, że aż zazdroszczę talentu i cieszę się, że mogę poczytać tak dobre wiersze