A gdyby tak skoczyć i po raz pierwszy oderwać nogi od
normy? Nie zrozum mnie źle. Nie twierdzę, że przesiąkłeś
codziennością, ale twoje zmarszczki ciągle zmierzają w dół.
Okalają oczy tak, jakby chciały je więzić aż po kres.

I znowu nie zwracasz na mnie uwagi. Twój wzrok zdaje się być
połączony z sufitem tak mocno, że każda próba przecięcia tej linii
skończy się tonięciem w łóżku. Coraz głębiej i głębiej, aż w końcu

zabraknie warstw. Prześcieradło zakryje twarz, tym razem
nie dla żartu, jak to było w dzieciństwie. Wiem, że słyszysz co mówię,
jednak słowa docierają zbyt płytko i odcinają się od każdej możliwej reakcji.

Czasami mam wrażenie, że jestem jak kroplówka podłączona do twojej ręki.
Płynę razem z krwią, ale kiedyś przyjdzie czas, w którym przestanę
podtrzymywać powieki. Gdybyś tylko mógł wyjrzeć przez okno.
Promienie słoneczne tworzą piękny kontrast dla szarości pokoju.

Świat zewnętrzny woła mnie do siebie, ale nigdzie się nie wybieram.
Póki jeszcze możesz wskrzeszać moje imię, zostaniemy tu wszyscy

ty, ja i dwie osoby boskie.