„W świecie własnego ciała jesteśmy zagubieni, jest ono dla nas mrokiem i tajemnicą.”

Antoni Kępiński

Burza rozszalała się na dobre. Grzmoty waliły nad czarnymi jak smoła chmurami. Niebo przecinały błyskawice, oświetlając je na moment fioletowym światłem. On schronił się w starej szopie, w której spotykały się miejscowe dzieciaki, paląc papierosy i pijąc tanie wino. Chyba sam Bóg ochraniał te miejsce, dlatego gówniarze jeszcze nie puścili go z dymem za pomocą niedopałków. Był zmęczony, mokry i wściekły jak nigdy wcześniej w swoim życiu. Przeklinał cały świat. W napadzie złości nawet matkę obarczał winą. Krople wody spływały po jego tłustych, rudych włosach i chudej nienaturalnie bladej twarzy. Bliżej mu było do trupa niż żywego. W dłoni ściskał kawałek papieru. Kolejny grzmot, kolejny błysk. – Zawróć proszę.  - Cienki, piskliwy głosik od jakiegoś czasu odzywał się nieproszony w jego głowie. Chciał zwrócić na siebie uwagę. Dziurawił pazurami jego wnętrzności. Był takim małym cholernym zwierzątkiem – pasożytem, wspinającym się po żebrach. Jeszcze raz – ostatni spojrzał na kawałek papieru. Na jego twarzy pojawił się szeroki, szalony uśmiech, oczy mu zabłysły. Mimo że czuł jak stworzenie zaciska swoje zęby na jego sercu (o ile jeszcze naprawdę tam było, a mam, co do tego wątpliwości) nie chciał go wysłuchać. Wyciągnął z tylniej kieszeni spodni paczkę papierosów i odpalił jednego w miarę suchego skręta. Zaciągnął się parę razy, po czym podpalił kartkę. Trzymał ją, dopóki nie spłonęła całkowicie. Obserwował jak płomienie zabierają napisane na niej słowa, jak wspinają się po jego palcach. Czuł zapach palonych włosów. Chwile później szedł polnymi drogami w kierunku miasteczka. Choć wewnątrz gotował się ze złości, na twarzy pojawił się uśmiech, uśmiech zdradzający jego braki w uzębieniu.