Lorie siedzi na podłodze z butelką wina między kolanami. Latarnia za oknem rzuca światło na jej twarz, zapala się, gaśnie, zapala się i gaśnie – finałowa scena spektaklu.

Czarne kreski, które zawsze maluje wokół oczu, spływają po policzkach. Resztki czerwonej szminki zalegają w kącikach ust, a potargane pasma włosów lepią się do twarzy. Na mój widok chyli głowę, wiedząc, że w przerażeniu zagryzła wargę do krwi.

Dziewczyna pozwala położyć opiekuńczo dłoń na ramieniu, ale poza tym nie reaguje. Deszcz zaczyna stukać o szyby i parapet.

- Pójdę do piekła, może już jestem, nie wiem.

Wilgotnym policzkiem wyczuwam ciepło poduszki. Cichy szelest sekund. Gdzieś tam jest moje życie.

***

- Mamo, czy ten pan jest chory?

- Wracaj tu szybko.

Druus, facet w moim wieku, który żyje z nocnego zamiatania parkingu przed wesołym miasteczkiem, staje z opuszczoną głową przed kawałkiem pękniętego lustra nad umywalką. Po chwili zdobywa się na odwagę, by spojrzeć sobie w twarz.

 - Moja mała śmierć. - Bierze głęboki wdech i zamyka oczy.

Wytarte, skórzane obicie fotela z wyhaftowanym numerem w pierwszej klasie. Pociąg pędzi przez pulsujące jezioro świadomości, jego tory gną przestrzeń w przezroczystą klatkę. Powietrze uciekające w panice porywa ostatnie spojrzenie.

Miasto rozmytych cieni. Rzedniejąca mgła kurzu, brudna, ceglana kamienica w tle.

Okrągła, lśniąca wilgocią powierzchnia na czarnej planszy betonowych korytarzy. Mały pokój z brązowymi ścianami, żółta, ortalionowa kotara zamiast drzwi. Miedziane pluskwy pod resztkami tapety grają histerię. Zaschnięta mucha nostalgii. Na materacu leży kobieta, pali papierosa i wydmuchuje kółka z dymu, próbując trafić w uchylone okno.

Fluorescencyjny lakier na paznokciach pulsuje zieloną barwą na tle czarnego prześcieradła. Przygniatająca nieobecność strachu. Biały kot wygina grzbiet, miauczy i mruczy, ocierając się o metalową podstawę lampy.

Dziewczyna przesuwa palce wokół czerwonego, aksamitnego trójkąta, zakrywającego krocze.

- Jesteś – oznajmia martwym głosem.

Wstaje i wyciąga szkatułkę z otwartej głowy bursztynowego anioła. Jaskrawa wykładzina chłonie zdetonowane krople wody. Nad nami przelewa się wanna zimnego odrętwienia.

Tysiące ledwo słyszalnych szeptów, szloch w uchylonej szafie. Granitowe pomniki na zardzewiałych rusztowaniach przepuszczają przez palce rozciągnięty czas. Puste uśmiechy rozmigotane w słońcu spalonej benzyny. Stół pocięty inicjałami. Zastygnięta postać rybaka nad siecią szklistych oczu.

Fale znieczulenia pienią się na srebrnej krawędzi nocy.

***

- Brunetka w niebieskim swetrze? –  słyszę za plecami.

- Tak, tak – odpowiadam, odwracając głowę.

- Dziesięć minut temu mijałem jedną. Siedziała na ławce, drugi peron – oznajmia starszy, elegancki pan przy automacie z napojami. – Pijana albo naćpana – dodaje. – Pełno teraz takich – akcentuje z obrzydzeniem i odchodzi.

Lorie leży skulona na drewnianej ławce. Gwałtowny podmuch wiatru unosi strzępy suchych liści ze szczelin popękanego chodnika.

- Zazdroszczę im wszystkiego, chyba nawet śmierci. - Nie potrafi utrzymać głosu do końca zdania i schodzi do szeptu.

- Musisz - grzęznę na patosie.

Czuje się jak w złym śnie, w którym człowiek nie może wykonać prostej, ale potrzebnej do wybawienia czynności.

- Wstań, pójdziemy do domu.

Bez słowa protestu opuszcza nogi na ziemię.

***

Monotonna ciemność chłonie jak gąbka pierwsze promienie poranka. Ruszam w stronę drzwi. Moje nogi zaczynają grzęznąć w betonowej posadzce, a drzwi są coraz dalej.

- Dokąd się wybierasz?

- Chcę wyjść.

DUSZA ODCHODZI. CIAŁO STAJE SIĘ PRZEKLEŃSTWEM. Czerwona farba spływa po ścianie.

Druus