Troszkę mam problem z tym tekstem. Maleńki problem. Od oskrzeli jest super. Kursywa na początku też.

Tutaj jeszcze przemyślałabym, bo całkiem ten wers odstaje od pozostałych, nie pasuje. W moim odczuciu, rzecz jasna. No ale może tylko ja tak mam z tą frazą, że brzmi mi jakoś karkołomnie, niezgrabnie.



Resztą jestem może nie oczarowana, bo to nie tekst z krainy baśni i nie o baśniowym życiu, ale powiedzmy, na tyle zaintrygowana, że powracam kolejny raz. Fajnie patrzeć, jak bardzo się rozwinąłeś. Fajnie patrzeć, że nie drepczesz w miejscu, naprawdę

Pozdrowienia

Hej.
Gadali do mnie dzisiaj na ćwiczeniach z fizjologii o układzie oddechowym, a że gadali bardzo szczegółowo i obrazowo, to przez trzy godziny spędzone na sali czułam każde swoje oskrzelko i pęcherzyk, ruch każdego żebra przy wdechu i wydechu etc. A później jeszcze pani dr pokazała zdjęcie z bronchoskopii czy czegoś tam - widok z góry na oskrzela płatowe prawego płuca rozgałęziające się później w oskrzela segmentowe i płacikowe - trzy studnie, które, im głębiej, tym drobniej podzielone na coraz węższe. Boziu, orgazm estetyczny.
Przepraszam za tę dygresję, przyszła mi do głowy, bo uczepiłam się Twoich rosnących gardłowo oskrzeli, wykrztuszanie się z krwinek etc.
Lubię Twój sposób pisania, a obrazy z tego tekstu trafiają szczególnie, chwytają za gardło, są kalejdoskopowe i posypane, ale podkórnie czuć łączące je niteczki.
Dzięki za ten i do następnego. Pozdro.

Borku,

fajnie się gada do ściany. Właśnie w takich momentach najlepiej

wykrztusza się z wersów i krwinek

- i tak do reinfekcji...

Wiersz zabiera mnie w żywy organizm. W fizjologię i psychikę. Charakteryzuje postać mówiącą, skupioną na - ja. I na tym polega osobista liryka, wyraz świadomego istnienia.

O matko! Zamiast powiedzieć, że to świetny, mocny tekst, wypisuję androny.

Doskonale się w nim odnajduję.

Pozdrawiam,

z.

Generalnie nie lubię, gdy ktoś mnie naprowadza na drogę interpretacyjną. Wolę w cudzym wierszu błądzić własnymi ścieżkami, choć wiem, że bardzo mogą się mijać z tymi, które wytyczył autor Takie moje widzimisie.

Jednak nie myśl, że mam pretensje, że coś tam wyjaśniasz. Nie nie, nic z tych rzeczy. Rozumiem, że chcesz bronić tej frazy w tym kontekście i nawet jestem skłonna przyznać, że masz rację. Ona powinna być jak najbardziej. Miałam raczej na myśli to, że można ją przemyśleć i spróbować jakoś inaczej ugryźć, pokombinować, żeby brzmiała mniej karkołomnie.

Nie mówię, że mam rację, ani wcale nie mam zamiaru upierać się przy tym, ponieważ uważam, że jesteś świadomym twórcą i wiesz, czego chcesz od swoich tekstów. Ja tylko czytelnikiem, który widzi to tak, a nie inaczej

Tak czy siak, ta fraza to jeden jedyny malutki szczególik, który i tak nie wpływa na jakość wiersza. Wiersz jest naprawdę dobry, mz. A ja jestem czepialska, co to szuka dziury w całym hehe

Tak sobie myślę, że tekst jeszcze nie ostygł. Ostygnie, to możliwe, że też na niego spojrzysz inaczej.
A druga sprawa ja już też dzisiaj nieco inaczej patrzę. Trochę sobie oswoiłam wiersz i ta fraza też wybrzmiewa mi dziś nieco inaczej niż wczoraj. Jakby mniej karkołomnie i jakoś tak bardziej przyjaźnie

Dzięki za możliwość czytania i do następnego tekstu

Ależ mi tego nie musisz tłumaczyć, hehe

Spokojnie, ja czasem lubię głośno myśleć (jak zacznie Ci to przeszkadzać, to mnie kopnij w kostkę), gdy w międzyczasie przez głowę przetacza się mnóstwo przeróżnych obrazów, kadrów, skojarzeń, jak w filmie. A przy takich wierszach jak ten, naprawdę jest o czym myśleć.
No i lubię zasiać w piszącym ziarenko. Co z niego wykiełkuje i czy w ogóle, zobaczymy. A serio, to muszę Cię troszkę poszczypać, żebyś przypadkiem nie osiadł na laurach, bo szkoda by było.