liathia - rzadko, a właściwie w ogóle nie stawiam ocen, ale nie potrafię nic więcej powiedzieć poza - świetne i, jeśli dobrze odczytałam, ukryłaś między wersami sporo łagodnej ironii, do siebie i przemijania.

Pozdrawiam

Tekst wzbudza u czytelnika emocje, wyczuwalny jest smutek. Ogólnie to powiem tak, wszystkie Toje teksty są na baaaardzo wysokim poziomie. Kiedy tomik?

Pozdrawiam

Cześć.
Po mojemu tu nie powinno być przecinka, ale głowy nie dam za zasadność tej uwagi.

Dawno mnie u Ciebie nie było.
Mam poczucie, że tekst jest trochę pokrętny, może trochę przekombinowany (zwłaszcza patrząc na pulsującym wirem istniejących zdążeń), niemniej jednak końcówka mnie bardzo zaintrygowała, więc za nią dziękuję.

Puzdro!

Ilekroć do końca nie wiem, co powiedzieć, jak ująć swoje myśli, wtedy coś mi gada, że miałem właśnie zderzenie ze sztuką, z czymś, co wymknęło mi się spod mojej chłodnej analizy, a tym samym dało posmak nowej jakości - czegoś, czego wolałbym na "gorąco" nie ubierać w słowa.
I dlatego odchodzę bardzo kontent, ale nie pokuszę się o rozbiór wiersza - ta magia mi w zupełności wystarczy, i z nią pozostanę.

Gra słów, ich układy znaczeniowe, to wchodzi w człeka...
Rodzą się obrazy, których do końca nie nazwę.
Taki jest ten wiersz.