Tekst jest pozbawiony interpunkcji, dlatego ten samotny przecinek od razu zwrócił moją uwagę, i nie wiem czy to dobrze. Myślę, że można by się go pozbyć, bo nie wydaje się, by on coś wnosił.

Najbardziej podoba mi się początek, a w szczególności: "wypłowieję z krwi". Świetne!

Bardzo ciekawe też to wykorzystanie motywów z fantastyki (elfy, wróżki), jeśli chodzi o tekst w kursywie.
Podoba się.

Mede_o - piękny i prawdziwy w uczucia Twój testament. Kiedyś uświadomiłam sobie, że uczucia odchodzą ostatnie. Człowiek może zapomnieć słów, przestanie umieć koordynować ciało, ale emocje, uczucia będą z nim do końca. Zgasną razem z nim i właśnie tę prawdę czytam w Twoim wierszu.

Pozdrawiam



P.S może ten kir zamień na całun, to oczywiście tylko sugestia, bo jakoś ten wyraz na końcu strofy mi tak zawisł...

Dojmujący smutkiem, piękny, wzruszający utwór, świetny kompozycyjnie, przemyślany i bardzo intymny.
Czytam go po swojemu, bo kiedyś, dawno temu, mój umierający Tata mówił do mnie podobnymi słowami, które pamiętam do dziś, a to już tyle lat.
Czyżby i tu...?
Masz niesamowity talent do pisania intensywnej liryki, nigdy Twoje wiersze nie są letnie, mają swój ciężar gatunkowy, są "o czymś", opowiadają jakieś historie, poruszają problemy.
Żyją własnym życiem i długo się je pamięta.
Niezmiennie poruszają jak tu, gdzie jest ta niezwykła, może już ostatnia rozmowa...
Ten wiersz boli, chwyta mocno za gardło.
Tak jak boli tracenie.
Niestety to trwała cecha człowiecza.

Ukłony

Napisałas tak, jakbyś zanurzała pióro w atramencie z krwi. Słowa nasycone są emocjami do granic możliwości. Mam tylko ciupeńką uwagę. Jesli słowa pisane kursywą wypowiada umierający, to czy fraza 'tężejącej dłoni' jest naturalna? Dla mnie nie. Zdecydowanie wolałabym:



Tak czy inaczej jestem zachwycona oddaniem emocji zwiazanych z taką chwilą. Nie ukrywam, że odnajduję się w tym wierszu bardzo dokładnie, bo byłam przy moim kochanym Tacie, gdy odchodził .. Mede_o - po prostu pięknie.

Mede_o, ten wiersz z pewnością zachwyciłby mnie, gdybym czytała go w wieku kilkunastu lat, na początku swojej przygody z poezją. Wtedy właśnie przemawiał do mnie taki rodzaj patosu, jaki prezentujesz w tym wierszu, te motywy, krew, gwiazdy, perły, aragonit, taka estetyka.
Z dzisiejszego punktu widzenia, pierwsza strofa wydaje mi się nieco przeładowana, ciężka, jakbyś chciała upchnąć w niej za dużo poetyckich motywów, oddziaływac na czytelnika głównie przez eskalowanie patosu. Poszczególne środki stylistyczne są udane, natomiast dostrzegam pewną manierę w konstrukcji całości.
Dalsza część wiersza jest dla odmiany bardzo prosta, jakby wyszeptana w sposób naturalny, brzmi bardziej "szczerze" ale jest mniej ciekawa pod względem zastosowanych środków poetyckich. Jeśli chodzi o całość, to na pewno nie jest jakoś tragicznie, sama zdajesz sobie sprawę, że osiągnęłaś już pewien poziom i nie ma sensu porównywać Twojej twórczości do tego, co tworzą debiutanci z dolnej półki. Jednak w pewnych miejscach, jak dla mnie, jest tu czegoś za dużo, w innych za mało, także konczę lekturę z nieco mieszanymi uczuciami.
Pozdrawiam

- czy tu nie powinno być wypłowieje ?
rzeczywiście jest tu sporo patosu ale ja go lubię, byle tylko nie przekroczyć "cienkiej czerwonej" nie przekroczyłaś i jest ok. Zgadzam się z Vanillivi, że pierwsza część wiersza w porównaniu z drugą, jest przeładowana środkami stylistycznymi - ale zakładam, że to zamierzony efekt Generalnie wiersz bardzo mi się podoba, pozdrawiam

u Ciebie nic nie dzieje sie przypadkiem specjalnie użyłaś dwóch obrazów. pamiętam jak umierała moja kochana ciocia, popatrzyła na mnie z nadzieją, że może to jeszcze nie, a ja nie potrafiłem skłamać. zrozumiała i powiedziała: chciałam im jeszcze trochę pomóc. jakby sie usprawiedliwiała, ale to raczej było szczere. tak, ona myślała o nich. Miała niezłą emeryturę, a w domu się nie przelewało. Umierała, a myślała o bliskich, martwiła się, że im będzie przykro, pocieszała. tak to chyba działa, tak działa miłość. Pierwszą część przegięłaś, drugą nie doszacowałaś, a czytelnik ma sobie ułożyć swoją, trzecią - wypośrodkowaną? Ja swoją napisałem Myślę, że o to Ci chodziło pzdr

Eeech, rozrzewniłam się, czytając ostatnie słowa i z trudem pohamowałam łzę... a przecież ciągle ona gotowa, aby się oprzeć moim staraniom.


No tak, przeczytałam jeszcze raz i nie dało rady.
Muszę sobie pochlipać... bo w tej prostocie jest tyle piękna, miłości i dobra.

Pozdrawiam.

mocny wiersz mede_o i być może bardzo osobisty, choć nie wiem tego na pewno, a może "na ile" powinienem zapytać. trzepie po lędźwiach swoją szczerością i przeszywa ciarkami, ostatnie słowa każdy chciałby mieć spisane wcześniej, ale czy wypowie je tej osobie, której chce? intryguje ten jedyny przecinek, ale postawiłaś go w pełni świadoma, żeby ten fragment przeczytać właśnie tak, a nie inaczej, jest jeszcze "biały kir", kolor symbolizuje zmartwychwstanie, choć może to tylko próżne życzenie, no i na koniec duże litery przy kursywie podkreślające wielkie uczucie dla tej osoby, bardzo młodej jak sądzę. poruszający do bólu tekst, już nic więcej nie piszę tylko pozdrawiam serdecznie

Aleks...

Cały wiersz bardzo mi się podoba jest taki poetycki Patos tutaj zawarty jest na miejscu czasem jest potrzebny oczywiście jeśli został dobrze użyty. Ty tego dokonałaś. Wiersz odziałowują na emocje od wersów biją te namiętności rządzące człowiekiem. Nie będę owijać w bawełnę Przyznam ze interpretacja jest tutaj trudna, niejednoznaczną. Początkowa strofa najbardziej mi sie podoba

Pozdrawiam

Już sam początek bardzo udany - po pierwsze, przez silne zmetaforyzowanie języka i udaną obrazowość, po drugie - przez rym (niedokładny, bo asonans, ale i parę spółgłosek się pokrywa), który jest bardzo oryginalny, niebanalny i mnie się podoba bardzo. Późniejsze obrazy trafiają do mojej wyobraźni poetyckiej, zmysłowe i pobudzające, tkane - moim zdaniem - z takiej materii, z jakiej powinna być tkana poezja.
"Żyj/ za mnie/ ze mną" - bardzo ładne.
Bardzo eterycznie, fantastycznie oddany fenomen umierania. Oddałaś, na moje, piękno tego zjawiska, o którym przecież nic nie wiemy. Żadnej modnej dziś krwi i w ogóle turpistycznych opisów fizjologicznych. Głęboko, psychologicznie, jest strach (ale delikatnie zarysowany, to nie jest przerażenie - to znacznie ciekawsze i bardzo dojrzałe spojrzenie na śmierć), ciekawość, niewiedza, ale i ufność.
Tutaj jest tajemnica śmierci, a właściwie pokazanie jej piękna. Tak czytam.

Swoją drogą, mede_o, bardzo podobają mi się obrazy, z których tworzysz - teraz - wiersze (raptem kilka, więc nie wiem, czy to przypadek, czy jakaś nowa tendencja). Zdaje mi się, że odbiegasz ze stylizacji na wypowiedź lekką i potoczną (co widać było we wcześniejszych wierszach) na rzecz wypowiedzi poetyckiej in expressis verbis. Że kosmiczne, świetliste, fantastyczne obrazy przemawiają do mnie bardzo silnie i głaszczą moje gusta estetyczne - to swoją drogą.

Pozdrawiam serdecznie,