Myślę, że przecinek przed które, a nie po

Wrócę ze słówkiem.

Piękny tekst, Borku, skłaniający do myślenia, że post(ój) bywa konieczny, by zobaczyć szarość, jakby powiedział Stachura, w całej jaskrawości. Niesamowity od początku do końca, w dwóch miejscach aż wyrwał z moich ust okrzyk zachwytu: pierwsze to neologizm "słowodrzewia", takie dźwięczniejsze (jaskrawsze?) trzewia słów; drugie - pointa - skojarzyła mi się z pewną, nazwaną przez Przemysława Czaplińskiego w posłowiu do "Jądra ciemności" Conrada "trzecim wymiarem człowieczeństwa", właściwością bytu, która "mówiąc najogólniej, polega na tym, że w ludzkiej rzeczywistości żadne miejsce nie jest wyłącznie jasne ani wyłącznie ciemne. Spotkanie obu jakości ma charakter dramatycznej walki, dzieje się ciągle i wszędzie". Ta manichejska koncepcja jest dość powszechnie znana, a jednak... otwierasz oczy i widzisz szarość! Genialne.

Pozdrawiam serdecznie

Pierwszy raz widzę taki pomysłowy zabieg - powinno się mu wymyślić konkretną nazwę i uczyć nowego nurtu przyszłych twórców, omawiając Twe dzieła
Na prawdę robi wrażenie i daje do myślenia, bo szarość jest naga...

Witaj

Bardzo podobają mi się te wszystkie zestawienia, odniesienia, mieszanie się drzewa z ciałem, żywicy z krwią, cierni ze skórą, boskości z człowieczeństwem. Wywołują ciarki na skórze. Tyle tu tego, że chyba na razie wolę z wierszem posiedzieć i posłuchać, co mówi, niż samej mówić, bo słowa więzną w gardle i wszystkie wydają się zbyt małe.

Piękny jest. Nie mam uwag, rozkoszuję się każdym, starannie dobranym słowem.

Nawiasem mówiąc słowodrzewia przypomniały mi mój tekst Słowodrzewy, jednak traktujący o zupełnie czym innym

Pozdrowienia

EDIT:
Dorzucam jeszcze słówko o wierszu skądinąd:

To tekst z tych, do których nie da się zwyczajnie z marszu napisać, a w każdym razie ja tak nie potrafię. To taki wiersz, który długo się wchłania każdą cząstką skóry i umysłu, i trochę czasu musi minąć, zanim człowiek jest w stanie powiedzieć, co naprawdę myśli, czuje i jaką ścieżkę znalazł w wierszu dla siebie.

Te kursywy mi się nie podobają, neologizm też, poza tym bardzo ładny.

Przeczytałam juz wcześniej, ale ten wiersz nalezy do tzw. "dojrzewajacych" i musiałam się z nim przespać, zeby ułożył się w głowie i w niej został. Idealny mariaż talentu i stylu.