A: stoję przed portalem. masyw odrzwi wymazanych
krwią przeraża. nigdy nie definiowałem strachu,
nie stopniowałem zagrożeń. czy Neron, czekając
na łuny pożarów, odczuwał podobnie? co, jeśli
się otworzą i ujrzę blask szaleństwa?
 
 E: szaleństwem było uwierzyć. kolejny raz otworzyć
 się na coś, co tak naprawdę nie istnieje. na co liczyłam?
 kogo chciałam oszukać? niby wyrosłam
 z bajek, a jednak coraz częściej przyłapuję się,
 że szukam potwierdzenia w twoich oczach.
 
A: ponoć szaleńcy przyciągają się wzrokiem, aby cierpieć
podwójnie jak Niobe po stracie. to kara za pychę i otwarcie
drzwi, spod których tryskają ognie świętego Elma.
jaka czeka nas burza, gdy ślepi na ostrzeżenia, przekroczymy
próg przyciągnięci wzajemnym obłędem?
 
E: my. to słowo klucz. otworzy niejedne
 drzwi - nawet niebo nieprzychylne grzesznikom.
 czy miłość jest winą? czy karze się matki rodzące
 w bólach kolejne dzieci? który z bogów odważy
 się zadrwić z takiej potęgi?
 
A: kopyto zdobione głową węża źle wróży. co będzie,
gdy ciężarem dłoni docisnę sprężynę, uwalniając język?
a jeśli to przedsionek Tartaru i jak Orfeusz się obejrzę,
czy też zmienisz się w kamień? wszystko płynie.
nie ma drugiej próby. Cerber na każdego wyje raz.
 
E: ryzyko jak śmierć wpisano nam w życie
już przy poczęciu. nie bój się - nie jestem Eurydyką.
gdy wypadnę ci z rąk i przepłynę przez
Styks - nie przychodź. poszukaj innej spośród
nimf i nigdy nie mów, że byłam.
 
 
 
Wspólne pisanie: Ewa i Antek.

Inspiracja: Weronika i Piotr.