Przemek, bo ile razy trza upaść, by wyjść na ludzi?
Dość kąśliwy wiersz, pełen goryczy i wiedzy, której nie chciałoby się mieć, jednak przewrotne życie lubi podstawić nogę i wtedy leżymy.
Podoba mi się w miarę stonowany cynizm.
Ale cóż, taki lajf.
Nie raz można się w życiu porządnie ubrudzić, trudniej wrócić do poprzedniej formy.

Wiersz dobrze płynie, nie ma żadnych miejsc, gdzie można by się wyłożyć.
Jedynie pierwszą zwrotkę uważam za najsłabszą, jakoś po mojemu niewiele wnosi, i treściowo jest dla mnie mało czytelna.

Ogólnie widać, żeś w formie, panie Leniś

Witaj, Lenix, ja pierwszy raz u Ciebie goszczę. Dużo straciłam , ale poczytać zamierzam tyle, ile zapodałeś. Ten wiersz, taki młodopolski i normalny, ludzki. Bardzo przeżyłam jego treść. Trochę w nim Tetmajera, trochę Słowackiego, którego uwielbiam. W Twym wierszu, właściwie każdy wyraz, zdanie, wers, strofa, są mi bliskie. Stany, o których traktuje powyższy, to cała Aronia - depresyjna, przestraszona, leżąca na tapczanie i gapiąca się w sufit. O tej piżamie - ciekawe. Skoro góra od niej sczochrana, to jej właściciel chyba niewiele się porusza. Spodnie - eleganckie. No, jak garnitury, tyle że marynarka znoszona - pewnie często traktowana, jak okrycie wierzchnie, a spodnie? To już wtedy, co innego. Elegancja. Ale wiersz nie jest opwieścią o elegancji, raczej o wartościach w życiu lub ich braku. Bardzo poruszyły mnie słowa:
"Z głębinami oceanów,
co w ciemnościach wielkich toną
depresyjnych duszy stanów, ". Piszesz tez o pomocy, to dobrze, bo inaczej, to tylko łbem o ścianę. Wiesz, jak silnie Twój wiersz pokazuje podobieństwa ludzi do siebie. Z tymi świniami? Tu nie bardzo rozumiem, ale chyba chodzi o to, aby nie "zeszmacić się", kiedy coś nie tak. Pozdrawiam. Zapraszam do siebie.

Japończycy - specyficzna nacja i kraj. Tam się nie przegrywa, tam się współzawodniczy. Ciekawe, prawda? Zasady Spartan - to archetypy naszych zachowań. ElżbietaII podpisała ten tzw. "brexit" a Europa Wschodnia, no cóż. Klasa średnia wymrze, lekarzy nie będzie, mróweczki - jak u Chaplina w fabryce.
zZakończę już " i natłokiem marnych przeżyć, / każdy z nas się kiedyś zmierzył,
by ponownie wyjść na ludzi.. Z tym się nie zgadzam.

Miło, że zaglądacie. Dziękuję za wszystkie wpisy.
Żaby nie było tak przygnębiająco - kiedyś krążył taki dowcip: "Wstąp do ZOMO, wyjdziesz na ludzi".
Pozdrawiam.