Serce bezgraniczne w mroku - robertjohn
Poezja » Pogranicze » Serce bezgraniczne w mroku
A A A

 


Autor : Robert JOHN

Gdy Ona gdy jej słowa dotarły do mojego serca , me serce roztrzaskało się lecz nie popękało .. paradoksalnie nie implodowało... pozbierawszy każda z części najdrobniejszych kryształów ... wcale nie zamieszawszy ich wcale posklejać bo nie ma mocy takiej i czasu by je naprawić ... wsadziłem do czarnej skrzyni pozamykałem szczelnie i dokładnie wyrzucając klucze do kolejnych kłódek od łańcuchów ... za siebie nie patrząc za siebie ... a to wszystko idąc w stronę coraz ciemniejszą tam gdzie nie dochodzi światło dzienne ani żaden nawet blask nocy ... tak .. właśnie tam .. idąc w stronę Mroku (Darkness) ! Kiedy zaszedłem nad przepaść bezgranicznej otchłani .... nie myślałem , żeby skoczyć nie ! Bo przecież nie ma za kogo tam skakać ! ... nie chce się przecież zabić... to nie ja! chce żyć ! ... lecz tak ... jednak to zrobię zrobię to wyrzucę szkatułę z moim rozszarpanym sercem .... i wiem , że tej szkatuły już nie znajdę choćbym chciał ... zamykam oczy ... czuje jak wypełnia mnie pustaka tego miejsca ... czuje brak tlenu .. czuję jakie to ma miejsce smak a raczej jego brak ... nabieram oddech czuje bicie serca w szkatule ono nie chce się ze mną rozstawać lecz ja tak ... unoszę ręce nad przepaść ... i nachodzi mnie przeważające uczucie pewności , że już nie ma drogi powrotnej z szkatułą nawet gdyby się cud stał i serce by zabiło i było pełne i bez żadnych ran ... otwieram oczy i wydaje komendę moim dłoniom by puściły pudło już zbyt ciężkie dla mnie w mrok ... w otchłani mrok ...
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
robertjohn · dnia 13.02.2018 04:50 · Czytań: 167 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 2
Inne artykuły tego autora:
Komentarze
Miladora dnia 15.02.2018 17:44
Niestety - to nie jest wiersz, to nie jest proza poetycka, to nie jest nawet proza, tylko wszechobecny chaos, naszpikowany mnóstwem błędów. :|
Aż strach czytać.

Nie idź w tym kierunku, robertjohn.
Miłego. :)
ClakierCat dnia 15.02.2018 18:40
Witaj, :)
-----------------------------------------------------

Gdy Ona
gdy jej słowa dotarły do mojego serca,
me serce roztrzaskało się lecz nie popękało ..
paradoksalnie nie implodowało...
pozbierawszy każdą z części najdrobniejszych kryształów ...
wcale nie zamieszawszy ich wcale posklejać
bo nie ma mocy takiej i czasu
by je naprawić ...
wsadziłem do czarnej skrzyni
pozamykałem szczelnie i dokładnie
wyrzucając klucze do kolejnych kłódek
od łańcuchów ...
za siebie nie patrząc za siebie ...
a to wszystko idąc w stronę coraz ciemniejszą
tam gdzie nie dochodzi światło dzienne ani żaden nawet blask nocy ...
tak ..
właśnie tam ..
idąc w stronę Mroku
(Darkness) !
Kiedy zaszedłem nad przepaść bezgranicznej otchłani .... nie myślałem,
żeby skoczyć nie!
Bo przecież nie ma za kogo tam skakać ! ... nie chce się przecież zabić...
to nie ja! chce żyć ! ... lecz tak ... jednak to zrobię
zrobię to
wyrzucę szkatułę z moim rozszarpanym sercem ....
i wiem , że tej szkatuły już nie znajdę choćbym chciał ...
zamykam oczy ...
czuje jak wypełnia mnie pustaka tego miejsca ...
czuje brak tlenu ..
czuję jakie to ma miejsce
smak
a raczej jego brak ...
nabieram oddech
czuje bicie serca w szkatule
ono nie chce się ze mną rozstawać lecz ja tak ...
unoszę ręce nad przepaść ...
i nachodzi mnie przeważające uczucie pewności ,
że już nie ma drogi powrotnej z szkatułą nawet gdyby
się cud stał i serce
by zabiło i było pełne i bez żadnych ran ...
otwieram oczy i wydaję komendę moim dłoniom
by puściły pudło już zbyt ciężkie dla mnie w mrok ...
w otchłani mrok ...



Ładna prozatorska wypowiedź – rytmicznie i dla mnie bardzo ciekawie: szkatuła i serce, a serce w szkatule to skarb, które jest bardzo drogie dla kogoś, dla spełnienia zbawienia samego siebie, bo któż jeśli nie Ona może podtrzymać przed dokonaniem ostatniego kroku, abym nie skoczył, w otchłani mrok… Bardzo oryginalny tekst prozą poetycką, jest naprawdę dobry…

Spróbować można napisać więcej, np. poemat na 10 - 20 stron, będzie ładnie!

Pozostaję z uśmiechem,
Cat

:)

PS. Muszę Ci powiedzieć, że ja piszę poematy na 10-20 stron, i wiem, że naprawdę warto... bo piszesz w stylu romantycznym.
------------------------------------------------------------------
Mój wiersz "Oboje wiemy" nie jest tak romantyczny, bo jest bardzo bezpośredni, jak widać poeci mogą opisywać nie tylko swój świat, ale również otaczającą rzeczywistość, zazwyczaj otoczenie nie jest zbyt romantyczne, a ja o tym właśnie piszę:

http://www.portal-pisarski.pl/czytaj/62333/oboje-wiemy

- mimo wszystko, ja również piszę wiersze romantyczne, także poematy.... jeszcze raz pozdrawiam, pisz i publikuj swoje prace.


:)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
annakoch
17/01/2022 00:26
Fajne ! Pozdrawiam :) »
valeria
17/01/2022 00:26
niezłe, Florian obciął włosy:) »
Florian Konrad
17/01/2022 00:12
Podoba mi się »
Florian Konrad
17/01/2022 00:07
Jak to mawiają w talent shows - jestem na nie. Egzaltacja,… »
Florian Konrad
17/01/2022 00:06
Tytuł wygląda jakby był po łacinie! :) »
Florian Konrad
17/01/2022 00:05
Mega jest to pierwsze wersisko, meega! »
Yaro
16/01/2022 21:34
Dzięki Michał . Fajnie , że mnie odwiedziłeś cieszę się… »
mike17
16/01/2022 21:26
Jarku. masz prawo czuć się wolny i opróżniony z wszelkich… »
annakoch
16/01/2022 18:06
Witaj EDyto ! Bardzo lubię czytać Twoje teksty, pięknie… »
Dobra Cobra
16/01/2022 13:27
Calveidol, Jest nadzieja dla milionów… »
ZielonyKwiat
16/01/2022 11:51
Nie, Bóg nie kładzie się spać, tak myślę. »
annakoch
16/01/2022 11:47
Piękny erotyk Wiolinie ! Pozdrawiam serdecznie :) »
Carvedilol
16/01/2022 10:56
Dobra Cobra masz rację, z rozpędu nie załapałem, że już… »
Dobra Cobra
15/01/2022 19:16
""mam nadzieję, że teraz już nie sądzisz, że 18000… »
Marek Adam Grabowski
15/01/2022 19:08
Zajebiste! Uwielbiam czarny humor! Świetnie ośmieszyłeś… »
ShoutBox
  • ZielonyKwiat
  • 16/01/2022 15:29
  • AntoniGrycuk, dziękuję za odzew. Pytałam jednak o możliwość opublikowania (np. w czasopismach). W konkursach nie biorę udziału.
  • AntoniGrycuk
  • 16/01/2022 15:18
  • Nie ma sprawy, nic nie chcę za tę poradę, jest za free ;)
  • AntoniGrycuk
  • 15/01/2022 22:51
  • ZielonyKwiat, poszukaj na aktualnekonkursy.pl, tam bywają konkursy na dramaty, na ksiązki, na opowiadania. Masz szanse.
  • ZielonyKwiat
  • 15/01/2022 19:01
  • Ktoś wie, gdzie można opublikować dramat/ sztukę teatralną?
  • Dobra Cobra
  • 15/01/2022 18:53
  • Oka, po prostu wyczytałem w Twoim wpisie cierpienie i poszedłem Ci na pomoc. A spacery i odetchniecie świeżym powietrzem zawsze aktualne dla kazdego. Pozdrawiam
  • AntoniGrycuk
  • 15/01/2022 15:29
  • DoCo, naprawdę, nie bierz tego do siebie, że ja w ten sposób pojmuję literaturę kobiecą. Niepotrzebnie tak sie przejmujesz. Wyjdź sobie na spacer, odetchnij świeżym powietrzem.
  • Dobra Cobra
  • 15/01/2022 12:04
  • Antoni - nie wyrzucaj sobie, to proza kobieca, dlatego nie rozumiesz jej przesłodzenia ;) Babki lubią bajki o księciu z zamorskiego kraju, który - w zależności od typu opowieści - ma różne położenie.
  • AntoniGrycuk
  • 14/01/2022 20:51
  • Dla mnie jednak dwójka bohaterów jest zbyt doskonała. A opisy przesłodzone do bólu. Sam wątek romansowy jest dobry, ale sporo jest rzeczy strasznie naiwnych. Technicznie napisana raczej nieźle.
  • AntoniGrycuk
  • 14/01/2022 20:48
  • Właśnie przeczytałem "Narzeczoną nazisty", bestseller kobiety, która nie miała dużego powodzenia na konkurencyjnym portalu. Książka nie jest zła, kobietom może się chyba podobać.
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas