No, Czesławie, widzę, że Cię nielicho poniosło
Zacznę od pointy - miażdży i to bardzo.
Świetny zabieg z tak wielkim kontrastem, bo mamy tu marzyciela, który pewnie wykonuję tę robotę z przymusu, by mieć na chleb i rachunki, zmusza się do niej, a myślami i marzeniami jest bardzo daleko...
Podczas rutynowego wbijania pali ucieka do innego wymiaru, by tam cieszyć się innymi światami, wytężać umysł nad rzeczami mu niedanymi.

Pointa brutalnie sprowadza nas na ziemię, gdzie nie ma ekranów ani pikseli, jest ciężka praca, zatruwająca marzenia, odciągająca od nich, ogłupiająca i sprowadzająca człowieka do poziomu bezmyślnego robota, zaprogramowanego na wykonywanie jednej konkretnej czynności.

Ale marzenia nie umierają - może bohater wiersza jest studentem fizyki, studiującym zaocznie, muszącym zarobić na czesne.
Kto wie...

Wiersz bardzo dopracowany w każdym calu, bravo!

Witaj Arkady.

Dwa światy w których można, a nawet trzeba żyć. Chyba tak stworzono tę przestrzeń...na kontrastach. Ciągłe mocowanie się z nowym, ale też pokonywanie świata starymi schodami.
Pozdrawiam.

Bez marzeń życie jest nie do zniesienia i to właśnie wyniosłam z Twojego wiersza, który doskonale się czyta