Dezinformel (część II). - Florian Konrad
Proza » Długie Opowiadania » Dezinformel (część II).
A A A
Klasyfikacja wiekowa: +18

 

Nikt jednak nie przyszedł do pana Władka z jakąkolwiek propozycją odkupu za mniej, lub bardziej racjonalną kwotę, ani jeden urzędnik-wywłaszczacz negocjator nie pojawił się, by chcieć wydrzeć działkę, wiekowy, od dawna nieremontowany dom, by wykwaterować staruszków do lokali socjalnych, czy też może zastępczych, opłaconych na miesiąc — dwa ("a potem — radźcie sobie sami!"), czy wręcz wyrzucić na bruk.

Inwestycja łaskawie — choć to chyba nie najtrafniejsze słowo — ominęła dom pani Gieni i jej syna. Jak się okazało — zwyczajnie nie było potrzeby wykupu ich działki, budowa, ta wszystko niszcząca rzeka lawy minęła, przepełzła obok, zakończyła się parę metrów od siatki ogrodzeniowej, za którą stał zgarbiony pod ciężarem lat, kryty eternitem domek.

Ucichły ryki, jęki, raz-dwa zniknął pseudo ekran, co żadnej akustyki nie tłumił, zjechali się oficjele z powiatu, województwa, Urzędu Marszałkowskiego, Narodowej Komisji Budowi i Remontu Dróg Lokalnych, prezydent miasta, dumny jak paw rozchlastał wstęgę, rozległy się brawa, klask, klask, klask, rozbłyskały się flesze aparatów, kto tylko mógł — spił się na urzędniczym afterparty, dziennikarze, komendant OSP, policjanci, nawet wikary z proboszczem zaprawili się równo. I poszło. Dosłownie. Polazło, potaptapało setkami, tysiącem nóg. Pociągnęła się, nieprzyjemnie blisko chaty Pancelsztyków, sto... milionnoga, paskudny zwierz. Giry w szpilkach, trampkach, sneakersach, glanach, półbutach, kaloszach, ćwierćbutach, jednaósmabutach, w gumofilcach nawet, bo i czemuż by nie, w końcu to żadna metropolia, ani dzielnica willowa, gdzie w takim obuwiu chodzić nie uchodzi.

Przeszły kawalkady, karawany ludzkie, przechodziły tłumnie stada osób bez płci, zlanych w jedno babomężczyzn, kobieto-chłopów, sunęły hordy perypatetyków, krucjateuszy, pielgrzymowiczów, spacerowiczów, wiecznie spóźnionych pracowników banku, poczty, urzędu skarbowego, kuśtykali kalecy, gibali się pijacy, piruecili deskorolkarze. Dochodziło do wywrotek, przypadkowych, albo i nie potrąceń, poszturchnięć, niekiedy — zderzeń, podczas których jeden, czy drugi pechowiec tracił zęby, łamał nos, lądował nabawiwszy się siniaków, z połamanymi okularami, czy rozbitym telefonem.

Strażnicy miejscy raz za razem wlepiali mandaty łamiącym zasady przedeptu przechodniom, szum, szumowisko wielkie i bez końca, gadanina niemal niezmierzona, dźwięczysko trudne do zniesienia, wyrosło, niczym olbrzymie drzewo-chwast za siatką Pancelsztyków.

Rozmowy, przechodnie wpadający sobie w słowo, gąsienica, wij stunogi i stugęby, mający na grzbiecie zamiast włosków — języki. Potworne drzewo-owad, którego pysk, oczy, kora, liście i korzenie są porośnięte językami.

Gadka na każdy temat, a więc o niczym. Bezmowa, szum, szmer i przebijające się z niego pokrzykiwania, niejednokrotnie — pełne irytacji, wulgarne, albo nieprzyzwoite.

"Z połykiem?", "A chuj, stary, co z tego?", "...ci w mordę!".

Trudno ustalić, kiedy zaczęła się zmiana, chatynka ponadstulatki i jej syna zaczęła mutować. Pozbawiony naturalnej otoczki, niejako odarty z niej, wyrwany z przyrody, kojącego szmeru liści, dom Gieni i Władka począł się przeistaczać. Niczym żywy organizm poddawany działaniu niekorzystnych czynników, zniekształcany, istota która znalazła się nagle w skrajnie toksycznym i mutagennym środowisku i nie spostrzega, kiedy wyrastają jej dodatkowe płetwy, błony pławne i płucotchawki, dom państwa Pancelsztyków, nie wiedzieć, kiedy, za sprawą siakichś czarodziejstw, sztuczek magicznych, których katalizatorem była ciągła obecność i nieznośny tupot przechodniów, zaczął się przeistaczać.

Być może ogadywany dookoła, odeptywany, ostukiwany, opukiwany dziesiątkmi tysięcy podeszew, okrążany w tę i nazad, biedny domulo nie wytrzymał po prostu, w całej jego martwej, statycznej, nieożywionej naturze zaszła zmiana o sto osiemdziesiąt stopni, ogołocenie jego najbliższej okolicy z drzew, obarierkowanie, osłupkowanie, otoczenie szerokim pasem chodników spowodowało, iż... pękł. Nie dosłownie, na żadnej ze ścian nie pojawiła się najmniejsza nawet rysa, nie odpadł choćby okruszek tynku. Metaforycznie — załamał się wewnętrznie, budynek starej daty, zamieszkiwany przez równie wiekowych właścicieli, aż do bólu niedzisiejszy, oldschoolowy, trącący myszką i wonią naftaliny, babciny, dziadkowy, lamerski, analogowy, dom na korbkę, kameralny, poczciwy dom zwyczajnie nie wytrzymał nagłej i bolesnej zmiany.

Choć stał spokojnie, nie muśnięty nawet zębem łychy, nie dotknięty przez koparkę, chociaż nie groziła mu nawet w najodleglejszych planach rozbiórka, przebu- ani rozbudowa, i wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że może sobie spokojnie dognić, dohodować w swym wnętrzu panią Gienię i jej syna — trzasnęło coś w nim, niesłyszalnie.

Nie chciałbym się silić na dość banalną metaforykę, animizować i antropomorfizować ciasnej i nieco zaniedbanej chatki, ale doprawdy —nie mam innego wytłumaczenia na to, co zaszło, jak tylko swoista depresja budynku, jego poczucie wyobcowania.

Chodzili, gadali wokół niego, zamiast świergolić jak wilgi i kosy, szumieć jak lipy i graby.

Ludzie, całe masy. Tak bardzo niedrzewni, nie wiadomo dokąd pędzący, cwałownicy w wiecznej gonitwie, gadacze do plastikowych pojemniczków na głos, mimowolni dręczyciele kierowani ślepym przymusem, wypełniający bezlitosny nakaz dreptania w tę i nazad, taptaptapiarze.

I począł się garbi, dom, biedulek, niemalże w oczach. Dotknięta intensywnym starzeniem, zmurszała, zesmętniałą od środka i na zewnątrz, jakby z tęsknoty za kojącym chłodem otoczenia chatka w ciągu kilku dni przechyliła się o dobrych czterdzieści stopni. I wtedy zaczął się prawdziwy upadek: karlenie. Wypłaszczanie się, sprasowywanie, jakby była traktowane potężnym i niewidzialnym żelazkiem.

Jak najdosłowniej, niczym za sprawą czarów, domek Pancelsztyków malał, z godziny na godzinę zmniejszał swój metraż. Lilipuciał sukcesywnie i całościowo, tajemna siła nie oddzierała go po kawałeczku, lecz... no jakby zbiegał się w praniu, stawał coraz bardziej pomarszczony, mniejszy i głębiej wrośnięty w ziemię. Eternitowe pokrycie dachu w ciągu tygodnia zanikło zupełnie i, płaski, niczym flądra dom zaczął wyglądać jak po przejściu huraganu. Albo jakby właśnie był w stanie zaawansowanej rozbiórki.

Co bardziej spostrzegawczy przechodnie zatrzymywali się czasami za siatką, starali pojąć, co im w obecnym kształcie pancelsztykowej chaty nie gra, na czym polega różnica, czym jest wizualny dysonans pomiędzy jej dziś, a wczoraj.

Dość szybko jednak odpuszczali, kto by miał czas na głowienie się, zaprzątanie sobie umysłu jakimiś bzdurami. Ktoś przystanął, pokontemplował — i wracał do codziennych zajęć, najzwyczajniej w świecie szedł dalej.

Szedł, szedł, szedł. wszechtupot milionów nóg przybierał na sile, coraz to nowe fale ludzi, ludzi, nóg, ludzi, butów, stóp, nóg, tup, tup, tup, tup, klak, klak, klak, szpilkami po brukowej kostce.

Biedny pan Władek początkowo nie wiedział, co się dzieje, dziwne zmniejszenie się metrażu, ciągłe kurczenie się jego domu złożył na karb... starości. Swojej. Uznał, że chyba coś się z nim niedobrego stało, pewnie przeszedł mikro-, albo i nie mikroudar, że mu tak nagle świat pociaśniał. Pewnie to wina wzrostu ciśnienia czaszkowego, albo uszkodzenia płatów czołowych, lub czegoś gorszego. Starość — wiadomo: nie radość, ale żeby tak nagle widzieć izby, kuchnię, tak dobrze znajome, o połowę mniejsze? Podeszły wiek przygarbaca, przygina człowieka do ziemi, rozmazuje mu obraz...

Nim sczaił się, pechowiec, co się wyprawia, jego klitkodom o niemal ujemnej kubaturze, płaska eks-chałupa, dwuosobowa trumna właściwie, ledwie wystawała z trawy. Obudził się na łóżku matki-matuzalemki, przyciśnięty do niej. Sufitem. I począł wołać pomocy, wszystkich świętych pańskich, jacy tylko mu się na myśl napatoczyli, wzywać od Huberta, patrona myśliwych, przez Damazego, Rufina, Elizę, Dorotę, Kingę, Judytę, po świętego ojca Pio.

Pani Gienia, nagle wyrwana ze snu, dołączyła do lamentu. Średnio kojarząc o co kaman, rozwyła się wniebogłosy, bez słów. Niestety, był akurat ranek i kilkudziesięciodecybelowe tupocisko rzesz przechodniów skutecznie ów jęk i owo wołanie zagłuszyło. Spieszyli się do pracy, eko-świrusy kontramotoryzacyjne i bezprawojazdowcy, dziatwa w wieku przeróżnym parła do szkół, legiony emerytów kuśtykały na zakupy, albo na pierwszą tego dnia mszę (jak wiadomo — prawdziwi dewoci potrafią spędzać w ławkach bite doby, w dodatku — klęcząc, nie brak też podobno istnych ekstremalsów religijnych, co nigdy nie opuszczają chłodnych murów bazylik, czy archikatedr, dokarmiani przez kościelnych i inne moherowe babcie, uważani są za swoistych rekluzów w tłumie, za anachoretów i cieszą się potężnym szacunkiem współoczadzeńców).

Zdzierali więc gardła drugą godzinę. I trzecią. Piątą i niema pół szóstej. W końcu jakaś dobra dusza zadzwoniła na 112.

Wyciągnięci na powierzchnię przez strażaków, poważnie odwodnieni, bo w upale i od wrzasku zasycha w gardle, cała wilgoć organizmu zostaje przekierowana do jamy ustnej, a jak tejże wilgoci zabraknie — krzyczy się czystą solą; zmordowani staruszkowie trafili prosto na SOR. Nim doszli do siebie na tyle, że byli w stanie powiedzieć, co się stało — po ich chatynce nie było śladu. Dziura w ziemi, popiwniczna, zasklepiła się, niczym rana.

Opieka społeczna szybko znalazła im nowe lokum, nie zostali, oczywiście, wypisani na ulicę. Machina urzędnicza momentalnie, w kilka dni po przemieleniu staruszków, wypluła ich, jak najdalej. Mieszkają po dziś dzień w DPS Ryfalczyn, niejako pogodzeni z losem. Pan Władysław, chyba ciągle nie mogąc uwierzyć w to, co zaszło, odpuścił. Nie walczy z biurwokratusami, nie stara się przekonywać każdego naokoło, od pielęgniarek, współpensjonariuszy domu pomocy społecznej, po salowe, że chałupę mu zdeptali, bandyci, przechodniotupy, kurwy buciarskie.

Pani Gienia niewiele już kojarzy.

...no żeby tak się obejść ze starymi ludźmi! I to jest niby państwo prawa, w środkowej Europie, należące do Unii, NATO? Na kolanach powinni przepraszać, urban-zamordyści planistyczni, pop pracy, z własnych środków i własnymi łapami odbudowywać zniszczony wyraj Pancelsztyków, odstawić im porządniejszą chatę z odpornych na tupot materiałów, a — choćby i z granitu!

...Gienkowi Letyniukowi — tak samo! Mu też dom rodzinny nieco przymalał. Nie daje się, chłopina, dzień w dzień, noc w noc walczy z czarem rachityzmu: a to drzewa, krzewy dookoła sadzi, a to gałęziami ochronnymi dach i elewację obłożył, a to plastikowych choinek na tarasie nastawiał, ogrodzenie — zapożyczył się i zmienił na wysokie i betonowe, a to substancje przeróżne cuchnące (najczęściej — kwas masłowy) na chodnik przed swoją posesją wylewa, coby przechodniów odstraszyć, albo przynajmniej zniechęcić do łażenia. Bronią się, Letyniukowie, wszelkimi siłami, ślą pisma od Annasza do Kajfasza, do "Uwagi", "Interwencji", "Expressu reporterów". Nawet panią Jaworowicz wzywali, ale odmówiła przyjazdu, na błagalny list odpisała w jej imieniu jakaś ciura z TVP, że "prosimy nie kontaktować się więcej w w/w sprawie".

Wydrwiona przez policję i straż miejską, wyśmiana przez paru radiestetów i słynnego jasnowidza Jackowskiego, wychodzi na co najmniej parę godzin, rankiem i późnym popołudniem, w okresie największego natężenia ruchu, rodzina pana Gienka i... milczy. Stoją jak słupy, wpatrują się kamiennym wzrokiem w elewację domu, nieboracy. I są przeciwwagą, kontrapunktem dla tupaczy, roznosicieli nieznośnego dźwięku, i próbują niejako tą statycznością przebłagać chatę za grzechy reszty ludzi, powiedzieć swoją postawą: "patrz — jesteśmy inni, nie zrób nam krzywdy, nie zaduś we wnętrzu, pozostań, jaka byłaś, to oni są źli, to oni robią hałas —nie my".

Jak na razie — pomaga: dom Letyniuków zmniejszył się o circa pół centymetra. Nie to, co u sąsiadów, którzy mieli żydowskie nazwisko...

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Florian Konrad · dnia 12.06.2021 15:42 · Czytań: 457 · Średnia ocena: 5 · Komentarzy: 9
Komentarze
Dobra Cobra dnia 12.06.2021 21:12 Ocena: Świetne!
Czysta poezja w prozie. Utwór inny, pięknie i zamysłem napisany. Czy oto jesteśmy świadkami narodzin legendy?


Dobra Cobra
Florian Konrad dnia 12.06.2021 22:45
Dziękuję serdecznie. Legendy? Poczekaj na dalsze rozdziały :D
Dobra Cobra dnia 13.06.2021 10:37 Ocena: Świetne!
Toż i czekam.

Sugerujesz, że jako autor w następnych częściach dasz d..y i wszystko zejdzie na psy? Przecież nie chce sie w takie coś wierzyć...

DoCo
Jacek Londyn dnia 14.06.2021 20:44
Temat ważny, czuje się wrażliwość Autora, ale dla mnie tekst przytłacza rozpasane słowotwórstwo. Gdyby tak po prostu...

pzdr
JL
Florian Konrad dnia 16.06.2021 08:32
Jacku... jestem w równym stopniu poetą, co pisarzem. Tak po prostu piszę, neologizmując. Taki mam styl, nieco ironiczny. Autoironiczny. Całe powieści tak napisałem. Jeśli nie podchodzi - trudno. Śmiem twierdzić że to, co piszę nie jest jakimś skrajnym barokiem, przeornamentowaniem (dobre słowo!). Ja neologizmów używam na co dzień, oczywiście-żeby inerloku-rozmówca nie popatrzył jak na wariata - używam wcześniej de facto tarczy słownej "że tak powiem".
Więc od lat jestem, że tak powiem, neologizmatorem - i nie chcę przestać nim być. Piszę, tyleż działam w słowie, co bawię się słowem. Tyle, że ja bawię się na poważnie, nie jestem jakimś pisarzem wierszyków, czy onomatopeicznych pierdółek, jak Miron Białoszewski, którego twórczość uważam za pajacowanie, karykaturę poezji.
Dziękuję za zajrzenie, za komentarz.

AHA- PRZEPRASZAM, NASTĘPNE ROZDZIAŁY TEGOŻ DEZINFORMELSTWA UKAŻĄ SIĘ DUŻO PÓŹNIEJ. BĘDĄ, PISZĄ SIĘ. SKOŃCZĘ TO (ZAMIERZONE JAKO NAPRAWDĘ DŁUGIE) OPOWIADANIE.
Yaro dnia 16.06.2021 19:30 Ocena: Świetne!
Chciałbym Cię usłyszeć w duecie z Rafałem Brzozowskim podobny kreujecie styl Ty literacki on muzyczny:)

Trzymaj się:)
Florian Konrad dnia 17.06.2021 18:59
Trzymam, nie puszczam się :D Sorki, ale z Rafałem Brzozowskim łączy mnie tylko imię (na pierwsze mam Rafał, ale wolę Florian). Brzozowski, really? Wolałbym porównanie do Daniego Filtha, MArilyna Mansona, albo choć Fernando Ribeiro :D W ostateczności: do Nergala :D
Ale się nie obrażam :) Chyba że to miał być komplement- że piszę tak kuriozalnie, jak mój imiennik śpiewa :D Bo to opowiadanie to weird fiction, rzecz jasna.
Yaro dnia 17.06.2021 21:38 Ocena: Świetne!
Siema Rafał :)Nie obrażaj się nie warto a na komplementy jeszcze przyjdzie czas :)

Mój styl to raczej punk rock Ramones ,Sex Pistols i oczywiście polskie zespoły rockowe,grunge Nirvana:)

Pozdrawiam Jarek:)
Florian Konrad dnia 04.07.2021 12:39
Super, nie obrażam się, Jarku. Rok gotycki, wszelkie "dark" nuty- uwielbiam.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Dobra Cobra
04/12/2022 22:32
Piękna druga czesc opowieści o Powstaniu. Szkoda, że tak… »
Ronin
04/12/2022 13:04
Zaimkoza aż boli. »
wolnyduch
04/12/2022 00:24
Ciekawy wiersz, msz o tym czego kto potrzebuje decyduje… »
wolnyduch
04/12/2022 00:18
Wstrząsający, wręcz dramatyczny wiersz, no cóż świat jest… »
wolnyduch
04/12/2022 00:15
Urokliwie zatrzymana chwila, wiersz bardzo obrazowy, taki… »
wolnyduch
04/12/2022 00:09
Dobrze się czyta tę impresję ze wspomnień, troszkę… »
wolnyduch
03/12/2022 23:56
Witaj al - szamanko Faktycznie mnie zafascynowała postać… »
al-szamanka
03/12/2022 19:15
Musial Cie Gray mocno zafascynowac, ze az cztery wersje… »
Wisniewski
02/12/2022 21:32
Dziękuję pięknie Wam obojgu! »
Marek Adam Grabowski
02/12/2022 20:47
Dziękuje. Kto wie, może Kości podstawią na turystykę.… »
Kazjuno
02/12/2022 20:35
Tym razem, Marku, pozostawileś czytelnika ze sporą… »
wolnyduch
02/12/2022 19:45
Może puka, bo mu zależy na niej? Tak poza tym, to zawsze… »
wolnyduch
02/12/2022 19:34
Spojrzenia w serce, tak ono jest ważne... Jak dla mnie to… »
wolnyduch
02/12/2022 19:26
Dobrze i mnie się czytało to życiowe opowiadanie, choć… »
wolnyduch
02/12/2022 19:15
No cóż, zawsze na początku ludzie się nie znają, ale taniec… »
ShoutBox
  • Kobra
  • 02/12/2022 17:58
  • Pociengiel piękny link.
  • akacjowa agnes
  • 02/12/2022 11:28
  • Darcon, z tego co wiem, to lista była przedwczoraj u przedostatniego uczestnika. Czyli powinna już raczej dotrzeć do wszystkich :)
  • Darcon
  • 29/11/2022 10:35
  • Hej! Jak Wam idzie przekazywanie listy artystów konkursu Malowanie Słowem? Dotarła już do ostatniego uczestnika?
  • Wiktor Orzel
  • 27/11/2022 11:29
  • Napiszę do Ciebie na pw w tej sprawie ;)
  • Dark
  • 26/11/2022 11:27
  • Witam. Dostałem ofertę z wydawnictwa Novae res na mój zbiór opowiadań. Koszty pół na pół. Ktoś się orientuje czy warto w to inwestować?
  • Darcon
  • 24/11/2022 17:35
  • Uwaga, uwaga! Zostało ostatnie wolne miejsce w konkursie "Malowanie słowem"!
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas